Przepisy mówią, że kosztami mogą być wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 23 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr?id=80474]ustawy o podatku dochodowym[/link] od osób fizycznych (i odpowiednio art. 16 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=3EC0892953EAF58605FEE453B6E7CBF6?id=115893]ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych[/link]).
[b]Ale uwaga![/b] Nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z osiąganiem przychodów z tytułu działalności gospodarczej mogą być kosztami podatkowymi. Nawet jeśli spełniają wspomniane wcześniej warunki. Aby podatnik mógł je rozliczyć, konieczne jest jeszcze, aby między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu zachodził związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu lub zachowanie źródła tego przychodu.
[srodtytul]To podatnik ma obowiązki[/srodtytul]
Na to, że „możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności w momencie dokonywania wydatku, będzie on miał odzwierciedlenie w przychodach” zwróciła uwagę [b]Izba Skarbowa w Warszawie w interpretacji z 13 listopada 2009 r. (IPPB1/415-705/09-4/AM). [/b]
Czytamy w niej, że „obowiązkiem podatnika, jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie związku pomiędzy poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu”.