Można sobie bowiem wyobrazić sytuację, że poniesione nakłady na modernizację firmy, a tym samym i podatek naliczony, są bardzo wysokie i podatnik przewiduje, że w ciągu jednego lub dwóch następnych miesięcy powstałej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym nie rozliczy ?z podatkiem należnym, więc kwota do przeniesienia występowałaby przez wiele miesięcy. W tym przypadku bardziej by się opłacało skorzystać z możliwości polegającej na zadeklarowaniu tej nadwyżki w części do zwrotu, a w części do przeniesienia. Rozwiązanie takie mogłoby być korzystne dla firmy.
Przykład 2.
Załóżmy, że kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za październik 2014 r. wyniosła nie ?140 000 zł, lecz 650 000 zł. Bieżący podatek naliczony w listopadzie ?i grudniu 2014 r. wyniósł po 300 000 zł, a podatek należny po 440 000 zł.
Wariant I:
W takim przypadku, gdyby podatnik zadeklarował całą nadwyżkę z października 2014 r. jako kwotę do przeniesienia, to w listopadzie ?2014 r. wystąpiłaby nadwyżka ?podatku naliczonego nad należnym ?w wysokości 510 000 zł (950 000 zł – 440 000 zł). ?Z kolei, jeżeli w deklaracji VAT-7 ?za listopad 2014 r. podatnik całą ?tę nadwyżkę 510 000 zł zadeklarowałby również jako kwotę ?do przeniesienia, to również łączny podatek naliczony za grudzień ?2014 r. wyniósłby 810 000 zł ?i w grudniu 2014 r. nadwyżka podatku naliczonego nad należnym wyniosłaby 370 000 zł (810 000 zł – 440 000 zł). Zatem na dzień 23 stycznia 2015 r. (kiedy to podatnik mógłby się spodziewać zwrotu VAT z urzędu skarbowego) podatnik nadal miałby nierozliczone 370 000 zł nadwyżki podatku naliczonego nad należnym ?za październik 2014 r. i na całkowite rozliczenie tej kwoty (zakładając zbliżone kwoty podatku należnego ?i bieżącego naliczonego w następnych miesiącach) mógłby potrzebować jeszcze 2–3 miesiące, co nie byłoby rozwiązaniem korzystnym ekonomicznie.
Wariant II:
Załóżmy jednak, że podatnik jako kwotę do przeniesienia ?w deklaracji VAT-7 za październik ?2014 r. zadeklarował nie całą ?nadwyżkę (650 000 zł), lecz jedynie?jej połowę, tj. 325 000 zł; a drugą połowę tej nadwyżki zadeklarował ?jako kwotę do zwrotu. W takim przypadku, bazując na kwotach ?z wariantu I, za listopad 2014 r. wystąpiłaby u niego nadwyżka podatku naliczonego, ale jedynie w wysokości 185 000 zł (625 000 zł – 440 000 zł). Zakładając, że w deklaracji VAT-7 wykazałby ją jako kwotę ?do przeniesienia, łączny podatek naliczony za grudzień wyniósłby ?485 000 zł. W deklaracji VAT-7 ?za grudzień 2014 r. wystąpiłaby wprawdzie nadwyżka podatku naliczonego nad należnym, ale znacznie mniejsza niż w wariancie I, bo ?w wysokości 45 000 zł (485 000 zł ?– 440 000 zł) i na jej rozliczenie podatnikowi wystarczyłby tylko luty 2015 r. W terminie do 23 stycznia ?2015 r. podatnik mógłby oczekiwać zwrotu połowy przedmiotowej nadwyżki za październik 2014 r., tj. kwoty 325 000 zł. Takie rozwiązanie ?byłoby zatem bardziej dla podatnika opłacalne od rozwiązania przedstawionego w wariancie I.
Z kolei jeżeli nakłady inwestycyjne byłyby ponoszone na przestrzeni kilku miesięcy (np. nadwyżki ?w następujących kwotach: 140 000 zł, 160 000 zł, 200 000 zł, 150 000 zł, 100 000 zł) miałyby być wykazywane za miesiące odpowiednio od października 2014 r. do lutego 2015 r., to przynajmniej za początkowe miesiące (np. od października do grudnia 2014 r.) naszej firmie korzystniej byłoby zadeklarować te nadwyżki jako kwoty do zwrotu na rachunek bankowy, niż deklarować je jako kwoty do przeniesienia, chociażby częściowo.
Dobre narzędzie, ?ale nie dla wszystkich
Dla firm, które stale lub zazwyczaj wykazują nadwyżki podatku naliczonego nad należnym (np. eksporterzy towarów i usług, firmy dokonujące WDT) wskazane w niniejszym artykule rozwiązanie nie będzie korzystne, gdyż zadeklarowanie tej nadwyżki jako kwoty do przeniesienia, a nie do zwrotu, opóźni jedynie moment otrzymania przez nich zwrotu VAT, nawet jeżeli miałby to być zwrot w terminie 180 dni (zob. art. 87 ust. 5a ustawy o VAT). Nie dotyczy to jedynie sytuacji, gdyby wyjątkowo dla tych firm w następnym okresie rozliczeniowym miałoby wystąpić zobowiązanie podatkowe. Wtedy korzystne może być zadeklarowanie w poprzednim miesiącu przynajmniej części kwoty przedmiotowej nadwyżki jako tzw. kwoty do przeniesienia.
Przepisy ustawy dają możliwość wyboru
Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 ustawy o VAT, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy.
Jeżeli podatnik w danym okresie rozliczeniowym wykonał czynności opodatkowane, to nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym może, stosownie ?do art. 87 ust. 1 ustawy o VAT, wedle swego wyboru zadeklarować:
- ?w całości do zwrotu;
- ?w całości do przeniesienia;
- ?w części do zwrotu i w części do przeniesienia.
Zgodnie z zasadami logiki prawniczej zwrot „lub" jest właściwy dla alternatywy zwykłej. Aby alternatywa zwykła była prawdziwa, wystarczy, aby chociaż jedno ?z jej zdań składowych było prawdziwe. Należy więc przyjąć, że użycie w art. 87 ust. 1 ustawy o VAT spójnika „lub" oznacza, że podatnik może rozbić kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na kwotę do zwrotu i kwotę do przeniesienia.
Wcześniejszy zwrot możliwy, ale po spełnieniu warunków
Zgodnie z art. 87 ust. 6 ustawy o VAT, na wniosek podatnika, złożony wraz ?z deklaracją podatkową, urząd skarbowy jest obowiązany zwrócić różnicę podatku, o której mowa w art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, w terminie 25 dni, licząc od dnia złożenia rozliczenia, w przypadku gdy kwoty podatku naliczonego, wykazane w deklaracji podatkowej, wynikają z:
1) faktur dokumentujących kwoty należności, które zostały w całości zapłacone, z uwzględnieniem art. 22 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn. DzU z 2013 r. poz. 672 ze zm.),
2) dokumentów celnych, deklaracji importowej oraz decyzji, o których mowa ?w art. 33 ust. 2 i 3 oraz art. 34, i zostały przez podatnika zapłacone,
3) importu towarów rozliczanego zgodnie z art. 33a ustawy o VAT, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, świadczenia usług, dla którego podatnikiem jest ich usługobiorca, lub dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca, jeżeli w deklaracji podatkowej została wykazana kwota podatku należnego od tych transakcji.
Z art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wynika, że dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku bankowego przedsiębiorcy (przedsiębiorca będący członkiem spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej może realizować ten obowiązek za pośrednictwem rachunku w tej spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej) ?w każdym przypadku, gdy:
1) stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca oraz
2) jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających ?z niej płatności, przekracza równowartość 15 000 euro przeliczonych ?na złote według średniego kursu walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym dokonano transakcji.