Tak orzekł Naczelny Sąd Administracyjny ?w wyrokach z 3 czerwca 2014 r. (II FSK 1284/12, II FSK 1702/12).
Fundusz z siedzibą w USA otrzymywał przychody z tytułu dywidend wypłacanych przez polskie spółki, które pobierały jako płatnicy 15 proc. CIT na mocy ?art. 22 ust. 1 w zw. z art. 22a ustawy o CIT oraz polsko-amerykańskiej umowy ?o unikaniu podwójnego opodatkowania (UPO). Fundusz twierdził natomiast, że na mocy art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy o CIT jest zwolniony od podatku w Polsce. Zwrócił się więc do krajowych organów podatkowych o zwrot nadpłaty tego podatku.
Fundusz podnosił, że pobieranie podatku od zagranicznych funduszy jest naruszeniem zasady swobody przepływu kapitału. W tym zakresie powoływał się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE ?z 10 kwietnia 2014 r. w sprawie C-190/12. Fundusz dowodził, że jest funduszem porównywalnym do krajowych odpowiedników, o których mowa w ustawie ?z 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych (ustawa o FI) i dlatego znajdzie do niego zastosowanie art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy o CIT. Stanowisko to potwierdził WSA w Lublinie w wyroku z 5 stycznia 2012 r. (I SA/Lu 607/11) i WSA w Rzeszowie w wy-?roku z 29 marca 2012 r. (I SA/Rz 37/12).
W skargach kasacyjnych organ podatkowy wskazywał, że zagraniczne fundusze nie podlegają ustawie o FI, jako że działają na podstawie przepisów państwa siedziby. Fundusz nie jest więc objęty zwolnieniem ustanowionym w polskiej ustawie o CIT. ?W konsekwencji dywidendy powinny zostać opodatkowane na podstawie art. 22 ustawy o CIT oraz polsko-amerykańskiej UPO, która przewiduje preferencyjną stawkę opodatkowania przychodów ?z dywidend w wysokości 15 proc.
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi organu podatkowego. W uzasadnieniu wskazał, że dochody uzyskiwane przez fundusz podlegają zwolnieniu z CIT. Zdaniem sądu fundusz słusznie zauważył, że jeżeli zagraniczne i polskie otwarte spółki inwestycyjne są skonstruowane na analogicznych zasadach, to nieobjęcie funduszu zwolnieniem z ustawy o CIT narusza zasadę swobody przepływu kapitału, co znajduje potwierdzenie w ww. wyroku TSUE.