Nie wszystkie inwestycje w strefie są objęte pomocą publiczną

Marcin Mroczek, doradca podatkowy, starszy menedżer w Deloitte Doradztwo Podatkowe Sp. z o.o. (biuro w Poznaniu)

Kwestia podatkowych aspektów funkcjonowania w specjalnych strefach ekonomicznych jest zagadnieniem skomplikowanym, co wynika m.in. z faktu, że zakres regulacji dotyczących tej materii zawarty w przepisach jest ograniczony. Stanowisko przyjęte przez NSA, że wydatki na infrastrukturę pomocniczą (pośrednio związaną z działalnością gospodarczą) nie są zaliczane do kosztów kwalifikowanych, gdyż zezwolenie nie obejmuje swym zakresem prowadzenia działalności szkoleniowej i gastronomicznej, jest kontrowersyjne i przeczy dotychczasowemu stanowisku doktryny.

Każda inwestycja związana z budową bądź rozbudową przedsiębiorstwa wiąże się z poniesieniem wydatków nie tylko na środki trwałe bezpośrednio związane z prowadzeniem procesu produkcyjnego (np. hale produkcyjne, maszyny), lecz także na obiekty pomocnicze w tym w szczególności administracyjne (powierzchnie biurowe, szatnie, parkingi, stołówka). Mimo, że takie obiekty nie są wykorzystywane bezpośrednio przy prowadzeniu produkcji (nie służą bezpośrednio osiąganiu przychodów), to nadal stanowią część inwestycji realizowanej przez przedsiębiorcę, na którą zostało udzielone zezwolenie.

Żaden z obowiązujących przepisów nie uzależnia możliwości uznania określonego wydatku za koszt kwalifikujący się do objęcia pomocą od powiązania tego wydatku z działalnością określoną w zezwoleniu generującą wyłącznie przychody zwolnione z podatku (czy też z wykorzystaniem środka trwałego, na który został poniesiony wydatek do osiągania przychodów z określonego źródła). W przepisach dotyczących pomocy publicznej brak jest uzależnienia wysokości limitu pomocy publicznej, kalkulowanego na podstawie poniesionych wydatków kwalifikowanych, od rodzaju przychodów (zwolnione vs. opodatkowane), jakie będą w przyszłości osiągane z inwestycji, na którą pomoc została przyznana. Wśród warunków umożliwiających uznanie kosztów inwestycji za wydatki kwalifikowane nie znajduje się warunek dotyczący powiązania tych wydatków wyłącznie z działalnością wymienioną w zezwoleniu generującą dochody zwolnione od CIT.

Należy poczekać do publikacji uzasadnienia do wyroku, aby dowiedzieć się na jaki przepis, na mocy którego należy wyłączyć wydatki na obiekty pomocnicze (halę szkoleniową, stołówkę) z kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą, powołał się sąd. Niemniej już teraz wydaje się, że organ podatkowy oraz NSA w omawianej sprawie błędnie zinterpretowali pojęcie kosztów kwalifikowanych oraz zakres zwolnienia podatkowego (wynikający z zezwolenia).

Interpretacja będąca przedmiotem skargi to przykład prezentowania przez fiskusa skrajnych stanowisk w wydawanych interpretacjach dotyczących tematyki specjalnych stref ekonomicznych – z jednej strony organ podatkowy prezentuje skrajnie liberalne podejście uznając, że skutki podatkowe rezygnacji z zezwolenia nie obejmują obowiązku zwrotu pomocy publicznej (w przeciwieństwie do cofnięcia zezwolenia), a z drugiej strony w wydanej interpretacji prezentuje niezrozumiałe i bardzo konserwatywne stanowisko w zakresie kosztów kwalifikowanych.