Nie każda forma zapłaty przyspieszy zwrot VAT

W deklaracji VAT-7 za sierpień 2012 r. spółka zawarła wniosek o zwrot wykazanej w niej nadwyżki VAT w terminie 25 dni. Chodziło o prawie 950 tys. zł. Podatniczka oświadczyła, że kwoty podatku naliczonego zostały w całości uregulowane.

Fiskus postanowił prześwietlić zwrot. Okazało się, że nadwyżka wynikała z faktury za sprzedaż działki. Transakcja była obwarowana warunkiem, że inna firma nie wykona prawa pierwokupu. Część ceny została zapłacona, a 5 mln zł na poczet ceny zostało przelane na rachunek depozytowy notariusza. Pieniądze te pochodziły z pożyczki.

Urzędnicy uznali, że spółka nie spełniła warunku do dokonania zwrotu nadwyżki w terminie 25 dni. Chodziło o to, że zdaniem fiskusa zapłaty nie dokonano za pośrednictwem rachunku bankowego należącego do podatnika.

W skardze do sądu administracyjnego podatniczka przekonywała, że zapłata za transakcję za pośrednictwem notariusza (jego konta depozytowego) nie miała wpływu na przyspieszony zwrot. W jej ocenie należności mogą być zapłacone w każdy przewidziany prawem sposób, np. przez faktora czy w formie kompensaty.

WSA w Gdańsku oddalił jednak jej skargę. Zgodził się z fiskusem, że jeżeli płatność nie nastąpiła z rachunku przedsiębiorcy, to nie może on się ubiegać o przyspieszony zwrot nadwyżki podatku naliczonego.

Zdaniem WSA, w art. 87 ust. 6 ustawy o VAT wskazano nie na dowolną formę zapłaty za fakturę, ale na zapłatę, która spełnia wymogi art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W tym przypadku chodzi o zapłatę za pośrednictwem rachunku bankowego przedsiębiorcy. Instytucja przekazu tego wymogu nie spełnia. Jak przypomniał sąd, przekaz to jedna z form przekazania świadczeń przez osobę trzecią w imieniu zobowiązanego do rąk odbiorcy.

Cywilnoprawna instytucja przekazu zakłada istnienie trzech stron. W ocenie WSA, w spornej sprawie są 4 podmioty. Skarżąca poleca bowiem pożyczkodawcy przelanie udzielonej pożyczki na rachunek depozytowy notariusza, a dopiero ten dokonuje przelewu na rzecz sprzedającego. Zatem w rozpatrywanej sprawie nie mamy do czynienia z przekazem.

Ponadto okoliczność, że kodeks cywilny przewiduje taką formę zapłaty za świadczenie nie oznacza, że stanowi ona formę objętą art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Wyrok WSA w Gdańsku z 5 czerwca 2013 r. (I SA/Gd 394/13).

Monika Szpryngiel doradca podatkowy, starszy konsultant w MDDP Michalik DłuskavDziedzic

Komentuje Monika Szpryngiel, doradca podatkowy, starszy konsultant w MDDP Michalik Dłuska Dziedzic i Partnerzy