Tak orzekł NSA w wyroku z 14 lutego 2013 r. (I FSK 571/12).
We wniosku o wydanie interpretacji spółka wskazała, że przedmiotem jej działalności jest sprzedaż samochodów oraz samochodowych części zamiennych i eksploatacyjnych. Niekiedy spółka udzielała pożyczek podmiotom powiązanym kapitałowo oraz stale z nią współpracującym, nieregularnie, w niewielkich sumach, odnosząc to do całości z jej aktywów. W takim stanie faktycznym spółka zwróciła się z pytaniem, czy udzielane przez nią pożyczki mogą być zakwalifikowane jako działalność sporadyczna w rozumieniu art. 90 ust. 6 ustawy o VAT.
Według spółki opisana działalność spełnia warunki zawarte w polskich przepisach, aby nie wliczać jej do obrotu liczonego dla celów ustalenia prawa do odliczenia podatku naliczonego. Tym bardziej wypełnia także wymogi, określone w Dyrektywie 112, do uznania jej za „pomocnicze transakcje finansowe".
Organ podatkowy uznał to stanowisko za błędne. W jego ocenie pożyczkowa działalność spółki miała charakter uzupełniający względem działalności podstawowej oraz planowany, co potwierdzało m.in. wpisanie takiego rodzaju działalności do Krajowego Rejestru Sądowego. W odpowiedzi na skargę spółki, sąd pierwszej instancji uchylił interpretację organu podatkowego. Organ wniósł skargę kasacyjną na rozstrzygnięcie WSA, ale skarga ta została oddalona przez NSA.
Zdaniem sądu, jeżeli wnioskodawca wskazał, że udzielane przez niego pożyczki mają charakter marginalny, a działalność ta angażuje aktywa spółki w niewielkim stopniu, to działalność taką można uznać za sporadyczną. Jednocześnie sąd wskazał, że polskie przepisy regulujące tą kwestię nie do końca odpowiadają prawu unijnemu.
