Kiedy pojawia się przychód z tytułu refakturowania

Tak wynika z interpretacji Izby Skarbowej w Łodzi z 10 stycznia 2012 r. (IPTPB3/423-258/11-4/KJ).

25 lipca 2011 r. spółka otrzymała fakturę VAT za usługę malowania barierek wystawioną na nią tego dnia z datą sprzedaży również w tym dniu. Usługa ta została wykonana także 25 lipca, co zostało potwierdzone protokołem zdawczo-odbiorczym. Na jej podstawie spółka wystawiła refakturę na dewelopera, który w umowie serwisowej zobowiązał się do ponoszenia kosztów usuwanych usterek. Przedmiotem umowy serwisowej jest świadczenie usług serwisu reklamacyjnego dla dewelopera wynikających z jego zobowiązań w stosunku do klientów, którym sprzedał lokale mieszkalne i usługowe.

Refakturę wystawiono 1 sierpnia, natomiast jako datę sprzedaży przyjęto dzień wykonania usługi, tj. 25 lipca 2011 r. Przychód podatkowy z tytułu refaktury spółka wykazała też w tej dacie, czyli w dniu wykonania usługi. Za datę jej wykonania przyjęła dzień podpisania protokołu odbioru robót. Pytała, czy postąpiła prawidłowo.

Izba skarbowa stwierdziła, że nie. Podkreśliła, że w przypadku refakturowania mamy do czynienia z wykonaniem przez refakturującego usługi innej niż ta, której refakturowanie dotyczy. W jej ocenie, ponieważ refakturujący jest jedynie pośrednikiem w przekazywaniu opłat pomiędzy faktycznym wykonawcą usługi a rzeczywistym jej odbiorcą, przychód należny z tytułu refakturowania usług powinien być wykazany w dacie wystawienia refaktury.

Grzegorz Kuś starszy konsultant w dziale prawnopodatkowym PwC

Komentuje Grzegorz Kuś, starszy konsultant w dziale prawnopodatkowym PwC

W Polski system podatkowy nie posługuje się pojęciem refakturowania. W praktyce przyjmuje się, że refakturowanie usług to nic innego, jak „fakturowanie” usługi świadczonej przez podatnika VAT przy pomocy osoby trzeciej (por. wyrok NSA z 25 października 2001 r., III SA 1466/00).

Organy podatkowe często, zwłaszcza na gruncie VAT, uznają, że refakturowanie polega na zafakturowaniu odsprzedaży usług bez doliczania jakiejkolwiek marży, a jego celem jest przeniesienie wyłożonych kosztów przez refakturującego na tego, kto faktycznie z nich korzysta, mimo że refakturujący fizycznie danej usługi nie świadczy.

Ponadto władze podatkowe stoją na stanowisku, że refakturowanie usług może nastąpić pod tymi warunkami, że: strony łączy umowa określająca sprzedaż o charakterze zasadniczym, refakturowanie zaś jest jedynie sprzedażą uboczną służącą realizacji zawartej umowy, odbiorca faktury jest równocześnie odbiorcą refakturowanych usług oraz pomiędzy odbiorcą, a wystawcą refaktury istnieje umowa, z której wynika, że ta usługa jest przedmiotem świadczenia i odrębnego fakturowania.

Abstrahując od słuszności wymienionych warunków, które nie mają oparcia ustawowego, należy wskazać, że w orzecznictwie dotyczącym refakturowania na gruncie CIT dominuje pogląd, iż jest ono odrębne od pierwotnej usługi i stąd przychód podatkowy powstaje dopiero w momencie wystawienia refaktury.

Stanowisko takie ma potwierdzenie w wielu interpretacjach wydanych w ostatnich latach przez organy podatkowe (np. Izby Skarbowej w Katowicach z 2 czerwca 2011 r., IBPBI/2/423-300/11/BG, Izby Skarbowej w Warszawie z 15 października 2010 r., IPPB5/423-431/10-4/PS, oraz z 18 września 2009 r., IPPB3/423-443/09-2/KK).