Robisz biuro z mieszkania, musisz inwestycję amortyzować

[b]Wynika tak z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 września 2008 r. (II FSK 641/ 07). [/b]

W sporze z fiskusem chodziło o rozliczenie wydatków na mieszkanie, które syn wynajął ojcu na działalność gospodarczą, a konkretnie z przeznaczeniem na pomieszczenia socjalno-biurowe.

Najemca sporo w lokal zainwestował: obniżył sufity, wymienił okna i drzwi, ułożył panele, wykonał nowe instalacje elektryczne, wodno-kanalizacyjne i centralnego ogrzewania, wzmocnił drzwi antywyważeniowe i instalację alarmową. Wydzielił też specjalną ścianką osobne pomieszczenia na archiwum i kserokopiarkę. Wydatki zaliczył bezpośrednio do kosztów. I to był powód sporu z fiskusem. Organy podatkowe uznały bowiem, że jest to inwestycja w obcym środku trwałym, która powinna być rozliczana stopniowo – w formie odpisów amortyzacyjnych.

[srodtytul]Do kosztów tylko odpisy [/srodtytul]

Fiskusa poparł [b]Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (wyrok z 30 listopada 2006 r., I SA/Wr 661/06)[/b]. Uznał, że w tym wypadku doszło do ulepszenia lokalu poprzez adaptację pomieszczenia mieszkalnego do wykorzystania go w innym celu – na potrzeby działalności gospodarczej. Potwierdza to zgoda obu stron umowy najmu co do przekwalifikowania mieszkania na pomieszczenie socjalno-biurowe. Jak czytamy w wyroku: „nakłady poniesione na roboty zasadnicze (np. wykonanie sufitów, instalacji), jak również na roboty z nimi związane, stanowią w sumie wartość początkową inwestycji w obcym środku trwałym i mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów jedynie w formie odpisów amortyzacyjnych, po zakończeniu inwestycji i jej oddaniu do używania”.

Przedsiębiorcy nie pomogła też skarga do NSA, który uznał, że nie zakwestionował on skutecznie stanu faktycznego ustalonego przez organy podatkowe. Wynika z niego, że „prace realizowane przez skarżącego stanowiły ulepszenie wynajmowanego lokalu polegające na adaptacji pomieszczenia mieszkalnego do potrzeb działalności gospodarczej, a zatem związane z tym wydatki podlegały amortyzacji zgodnie z art. 22a ust. 2 pkt 1 oraz art. 22g ust. 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych”.

[srodtytul]Adaptacja to ulepszenie [/srodtytul]

Przypomnijmy, że bezpośrednimi kosztami są wydatki na remont, natomiast nakłady na ulepszenie (powyżej 3500 zł w ciągu roku) powiększają wartość początkową środka trwałego i rozliczamy je poprzez odpisy amortyzacyjne. Art. 22g ust. 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (art. 16g ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych) mówi o ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji. Przy czym przeprowadzone prace muszą spowodować wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.

Jak zauważył[b] WSA w Warszawie w wyroku z 7 lipca 2006 r. (III SA/Wa 658/06)[/b]: „zasadniczym celem prac wykonywanych w wymienionych obiektach nie była wymiana i naprawa zużytych części, powodująca przywrócenie stanu pierwotnego ich wartości użytkowej, lecz dostosowanie obiektów do wymogów najemców poprzez różnorodne prace adaptacyjne, czyli dostosowanie budynków do specyfiki pracy i wymagań klientów. Nie można tu więc mówić o remoncie”.

Z kolei [b]w wyroku NSA z 13 maja 2003 r. (III SA 98/02) czytamy[/b]: „Wydatki na roboty budowlane, w wyniku których budynek został przystosowany do nowej funkcji na potrzeby ubojni, mają charakter inwestycyjny, służący ulepszeniu środka trwałego, nie noszą zaś charakteru remontu (odtworzenia), zachowania istniejących środków trwałych”.

[srodtytul]Polepszamy wynajmowany [/srodtytul]