Gdy nie jest możliwe wystawienie takiego dowodu, w grę wchodzą jeszcze inne dokumenty – np. umowa kupna-sprzedaży.
Rozporządzenie ministra finansów w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów określa zamknięty katalog dowodów księgowych. Tylko na podstawie wymienionych w nim dokumentów można dokonywać zapisów w księdze. Oprócz rachunków, faktur i dokumentów celnych są to: dowody wewnętrzne, paragony, a także inne dokumenty zawierające dane wymienione w rozporządzeniu.
Dowodem wewnętrznym (czyli dokumentem sporządzonym przez samego podatnika lub jego pracownika, określającym jedynie nazwę towaru, ilość, cenę jednostkową i wartość oraz opatrzonym w datę i podpisy osób, które bezpośrednio dokonały wydatku) można udokumentować tylko operacje wymienione w § 14 ust. 2 rozporządzenia. Żadnych innych. Przedsiębiorcy często o tym zapominają. Wystawiają dowody wewnętrzne, np. na zakup towaru używanego na targowisku czy aukcji internetowej. Jak potwierdzają wyjaśnienia organów podatkowych zamieszczone na stronie internetowej Ministerstwa Finansów, nie jest to prawidłowe (patrz ramka). Taki dokument nie może być podstawą ujęcia kosztu w księdze.
Jak w takim razie – gdy nie dysponujemy fakturą lub rachunkiem, bo sprzedawca jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej nie mógł ich wystawić – prawidłowo udokumentować takie zakupy? Odpowiedź znajdziemy w § 13 pkt 5 rozporządzenia, który za dowód księgowy uważa również „dokumenty zawierające dane wymienione w § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia”, czyli co najmniej:
- wiarygodne określenie wystawcy lub wskazanie stron (nazwa i adresy) uczestniczących w operacji gospodarczej, której dowód dotyczy,