Zagraniczne fundusze inwestujące w polskie spółki, otrzymując dywidendę z Polski, są obowiązane zapłacić tzw. podatek u źródła.
Dla porównania, co do zasady fundusz z siedzibą w UE lub Polsce inwestujący w te same spółki podatku od dywidendy płacić nie musi.
Dlatego istotne jest potwierdzenie przez TS UE w sprawie funduszu z USA, że zasada przepływu kapitału, chociaż wynika z regulacji wspólnotowych, ma zastosowanie także do państw trzecich, w tym USA (C-190/12). Jedynie brak porównywalności między polskimi i amerykańskimi funduszami uzasadniałby ich odmienne traktowanie. Dla tej oceny zasadnicze znaczenie ma mechanizm wymiany informacji między polskimi organami podatkowymi a amerykańską administracją. Polski fiskus musi mieć możliwość zweryfikowania, czy amerykański fundusz ubiegający się po wyroku TS UE o zwrot nadpłaty jest funduszem inwestycyjnym działającym na zbliżonych do polskich funduszy zasadach.
TS UE pozostawił dosyć dużą swobodę decyzyjną polskim sądom, do których będzie należała ocena, czy rzeczywiście umowy łączące Polskę i USA umożliwią polskim organom zweryfikowanie informacji dostarczonych przez zagraniczny fundusz w toku postępowania nadpłatowego. Warto jednak wskazać, że polska administracja podatkowa taką możliwość ma i często sięga po te mechanizmy. Polska ponadto zawiera coraz więcej umów z innymi krajami, gwarantując sobie takie narzędzia.
Na ocenę finansowych skutków dla budżetu jest jeszcze za wcześnie.
