Zarówno faktoring, jak i forfaiting to narzędzia służące do zapewnienia płynności i finansowania bieżącej działalności przedsiębiorstwa i polegają na tym, że bank albo inna instytucja wykupują jego wierzytelności. Na tym podobieństwa się kończą.
Faktoring znajduje zastosowanie w odniesieniu do wierzytelności krótkoterminowych krajowych (do 180 dni) i zagranicznych. Faktor, czyli firma lub bank udzielający finansowania) wykupuje nieprzeterminowane wierzytelności przedsiębiorstw, należne im od odbiorców z tytułu dostaw towarów lub usług i wypłaca 70-90 proc. i wartości, a resztę należności przekazuje po odzyskaniu ich przez dłużników i pomniejszeniu o należne odsetki. Rzadko wymagane są dodatkowe zabezpieczenia.
Z kolei forfaiting służy finansowaniu transakcji średnio- i długoterminowych (od sześciu miesięcy) i ma zastosowanie w handlu zagranicznym. Polega na zbyciu przez eksportera wierzytelności o odroczonym terminie płatności, a bank nabywa 100 proc. wierzytelności. Wierzytelności zabezpieczone są najczęściej wekslem, który importer przekazuje eksporterowi jako zapłatę za dostarczony towar, a eksporter odstępuje bankowi, od którego otrzymuje zapłatę pomniejszoną o dyskonto. Koszty obsługi forfaitingu są wyższe niż faktoringu. Forfaiting może być również zabezpieczony gwarancją bankową albo akredytywą dokumentową.
Instytucje też różnią się też od siebie sposobem finansowania. W przypadku forfaitingu jest to forma dyskontowana i forfaiterzy przeważnie spłacają wierzytelność w ratach. Finansowanie przez faktora rzadko odbywa się w ratach. Faktoring może być z regresem lub bez regresu, zaś forfaiting występuje wyłącznie w formie bez regresu, gdyż bank dzięki zabezpieczeniom jest dobrze chroniony.
Faktoring wykorzystywany jest przez przedsiębiorstwa, które mają wielu odbiorców, z którymi transakcje powtarzają się, natomiast forfaiting skierowany jest do większych podmiotów, które realizują jednorazowe kontrakty długoterminowe, często o bardzo wysokiej wartości.
