Kodeks pracy zawiera zamknięty katalog sankcji porządkowych nakładanych na pracowników: upomnienie, naganę oraz karę pieniężną. Dwie pierwsze można wymierzyć za: nieprzestrzeganie ustalonej organizacji i porządku w procesie pracy, przepisów bhp i przeciwpożarowych, a także przyjętego sposobu potwierdzania przybycia i obecności w firmie oraz usprawiedliwiania absencji.
Natomiast za naruszenie przepisów bhp lub przeciwpożarowych, opuszczenie pracy bez usprawiedliwienia, stawienie się do pracy w stanie nietrzeźwości bądź spożywanie alkoholu w czasie zadań, może być również stosowana kara pieniężna (art. 108 § 1 i 2 k.p.).
Rok w ryzach
Zatarcie kary porządkowej, a więc uznanie jej za niebyłą, następuje co do zasady po roku nienagannej pracy. Pojęcie „nienaganność" na gruncie art. 113 k.p. należy rozumieć jako nieukaranie etatowca nową karą porządkową w ciągu roku od chwili poprzedniego ukarania. Po tym czasie karę uważa się za niebyłą z mocy samego prawa.
Przy czym w świetle uchwały Sądu Najwyższego z 18 czerwca 2002 r. (III PZP 10/02) „dopuszczalne jest orzekanie o uchyleniu kary porządkowej, która w toku postępowania sądowego została uznana za niebyłą z mocy samego prawa".
Roczny termin liczy się tu od doręczenia zawiadomienia o ukaraniu, a kończy z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu (gdy takiego nie ma w ostatnim miesiącu, to termin upływa w ostatnim dniu tego miesiąca). Do zatarcia nie jest przy tym wymagany wniosek pracownika.
