Właściciele nieruchomości mają prawo do podnoszenia opłat z tytułu korzystania z prawa użytkowania wieczystego. W celu podniesienia opłaty właściciel wypowiada dotychczasową wysokość opłaty i oferuje nową, którą użytkownik wieczysty powinien uiścić do końca marca następnego roku.
Proponowane przez właściciela nieruchomości stawki są często kilkakrotnie wyższe od dotychczas obowiązujących. Przepisy umożliwiają jednak użytkownikowi wieczystemu, który nie zgadza się z aktualizacją opłaty lub jej wysokością, sprzeciwienie się podwyżkom.
Nie o wszystkim decyduje wola
Aktualizacja opłaty nie zależy wyłącznie od woli właściciela nieruchomości. Przepisy ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej: u.g.n.) regulują przypadki, w których możliwe jest dokonanie takiego podwyższenia. Ustawa z 25 marca 2011 r. o ograniczaniu barier administracyjnych dla obywateli i przedsiębiorców wprowadziła istotną zmianę treści art. 77 ust. 1 u.g.n., w zakresie dopuszczalnej częstotliwości aktualizacji opłaty rocznej.
Zgodnie z przepisem wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej podlega aktualizacji nie częściej niż raz na 3 lata, jeżeli wartość tej nieruchomości ulegnie zmianie. Zasadą jest dokonywanie aktualizacji opłaty rocznej przy zastosowaniu dotychczasowej stawki procentowej, stosownie do wartości nieruchomości określonej na dzień aktualizacji przez rzeczoznawcę majątkowego.
Są wyjątki
Od zasady tej ustawodawca przewidział wyjątki. Wyjątek dotyczy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego w drodze przetargu. W przypadku, gdy zaktualizowana wartość gruntu jest niższa niż cena gruntu ustalona w drodze przetargu, opłata nie ulega zmianie (art. 77 ust. 2 u.g.n.). To wyłączenie możliwości aktualizacji zostało ograniczone do 5 lat od dnia podpisania umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste, w stosunku do nieruchomości oddanych w użytkowanie wieczyste na cele mieszkaniowe.