Polscy przedsiębiorcy coraz częściej zawierają umowy, w których używają języka innego niż polski. Jednak nie wszyscy zdają sobie sprawę, że niektóre z umów zawartych na polskim terytorium, których jedną ze stron jest podmiot polski lub podmiot zagraniczny, powinny być sporządzone w języku polskim.
Niedochowanie takiej formy umowy spowoduje, że w ewentualnym sporze sądowym nie będzie dopuszczalny dowód ze świadków ani dowód z przesłuchania stron na fakt dokonania takiej czynności.
Na gruncie ustawy o języku polskim, w obrocie z udziałem konsumentów (osoba fizyczna dokonująca czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową) lub przy wykonywaniu przepisów z zakresu prawa pracy używa się języka polskiego, jeżeli: konsument lub osoba świadcząca pracę ma miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w chwili zawarcia umowy oraz umowa ma być wykonana lub jest wykonywana na terytorium RP.
Wskazane dokumenty mogą być jednocześnie sporządzone w wersji lub wersjach obcojęzycznych. Podstawą ich wykładni w takim przypadku jest jednak wersja w języku polskim, jeżeli osoba świadcząca pracę lub konsument są obywatelami RP.
Jeden wyjątek
Ustawodawca dopuszcza od powyższej reguły (obowiązku zawarcia umowy w języku polskim) jeden wyjątek. Umowa o pracę lub inny dokument wynikający z zakresu prawa pracy, a także umowa, której stroną jest konsument, lub inne niż umowa dokumenty stosowane w obrocie z udziałem konsumentów mogą być sporządzone w języku obcym na wniosek osoby świadczącej pracę lub konsumenta, władających tym językiem, niebędących obywatelami polskimi, pouczonych uprzednio o prawie do sporządzenia umowy lub innego dokumentu w języku polskim.
