Niedopuszczalne jest więc, aby wśród kooperujących był taki, który samodzielnie nie spełnia tych warunków. Tak wynika z wyjaśnienia Biura Pełnomocnika Rządu ds. Osób Niepełnosprawnych. Stały się one konieczne, gdyż po modyfikacjach przepisów pracodawcy stracili pewne przywileje i próbowali sobie radzić z obostrzeniami.
O co chodzi
Od 1 stycznia 2011 r. zmienił się sposób określania podmiotów mających prawo wystawiania informacji o kwocie obniżenia wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON). Stało się to wskutek wejścia w życie nowelizacji ustawy z 29 października 2010 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz niektórych innych ustaw (DzU nr 226, poz. 1475).
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn. DzU z 2011 r. nr 127, poz. 721 ze zm., dalej ustawa o rehabilitacji) obowiązkowe wpłaty na PFRON z tytułu zakupu usługi, z wyłączeniem handlu lub produkcji, obniżają zatrudniający co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, którzy osiągają wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych będących:
niepełnosprawnymi zaliczonymi do znacznego stopnia niepełnosprawności lub osobami niewidomymi, psychicznie chorymi lub upośledzonymi umysłowo lub osobami z całościowymi zaburzeniami rozwojowymi lub epilepsją, zaliczonymi do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności w wysokości co najmniej 30 proc.
Podwyższenie pułapu zatrudniania z dawnych 10 do 30 proc. oraz enumeratywne wyliczenie schorzeń niepełnosprawnych, których zaangażowanie pozwala poinformować o obniżeniu wpłat, spowodowało, że część pracodawców utraciła przymiot „sprzedającego”. Niektórzy od 2011 r. zaczęli tworzyć konsorcja, aby w ten sposób nadal udzielać danych o bonifikacie.