Albo choroba, albo zatrudnienie

Czy można zatrudnić pracownika przebywającego na zwolnieniu chorobowym? W orzecznictwie Sądu Najwyższego występuje rozbieżność poglądów.

Z jednej strony Sąd Najwyższy dopuszcza sytuację, że zatrudniony u dwóch pracodawców pracownik jest niezdolny do pracy u jednego z nich, zachowując jednocześnie zdolność do pracy u drugiego pracodawcy.

Niezdolność uwarunkowana jest bowiem charakterem wykonywanej pracy. Decyzję o dopuszczeniu pracownika do drugiej pracy podejmuje lekarz stwierdzający niezdolność, poprzez wpisanie w karcie chorobowej pacjenta wzmianki o możliwości kontynuowania pracy u drugiego pracodawcy (uchwała z 20 stycznia 1995, II UZP 38/94).

Z drugiej  strony SN twierdzi, że każda praca zarobkowa, nawet ta dozwolona przez lekarza, wykonywana w okresie niezdolności do pracy powoduje utratę prawa do zasiłku chorobowego (wyrok z 12 sierpnia 1998, II UKN 172/98).

Potwierdza to art. 17 ustawy z 25 czerwca 1999 o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (DzU z 2010 r. nr 77, poz. 512 ze zm., dalej ustawa zasiłkowa).

Po pierwsze, przepis ten nie przewiduje szczególnych przypadków zachowania prawa do zasiłku chorobowego mimo świadczenia pracy zarobkowej. Po drugie, wskazuje dwie, niezależne od siebie przesłanki utraty prawa do zasiłku: wykonywanie pracy zarobkowej w okresie orzeczonej niezdolności do pracy oraz wykorzystywanie zwolnienia od pracy w sposób niezgodny z jego celem.

Poza tym pobieranie zasiłku przy równoczesnym uzyskiwaniu wynagrodzenia jest sprzeczne z celem zasiłku chorobowego, którym zgodnie z zamysłem ustawodawcy jest rekompensata zarobku utraconego w wyniku choroby.

Podjęcie jakiejkolwiek pracy w okresie objętym zwolnieniem wystarcza do utraty prawa do zasiłku. Następuje to za cały okres zwolnienia lekarskiego, w trakcie którego praca była świadczona.

Pojęcie „pracy” jest w tym wypadku bardzo szerokie. Obejmuje wszelką aktywność zmierzającą do osiągnięcia korzyści majątkowej. Dotyczy zarówno zatrudnienia w ramach stosunku pracy, jak i na podstawie umów cywilnoprawnych oraz samozatrudnienia.

Z orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika również, że podjęcie pracy w trakcie zwolnienia lekarskiego może zostać uznane w konkretnych przypadkach za ciężkie naruszenie obowiązków pracowniczych i stanowić nawet przyczynę zwolnienia dyscyplinarnego z art. 52 kodeksu pracy (wyrok z 1 lipca 1999, I PKN 136/99).

Pracownik podejmujący czynności, które wpływają na przedłużenie się jego niezdolności do pracy, działa bowiem ze szkodą dla pracodawcy i narusza swoje obowiązki, m.in. obowiązek lojalności wobec pracodawcy.

Autorka jest aplikantką radcowska w Kancelarii Prawniczej Głowacki  i Wspólnicy sp.k.

Czytaj też:

Zobacz więcej:

»

Kadry i płace

»

Zwolnienia od pracy

»

Usprawiedliwiona nieobecność w pracy