[srodtytul]Podczas dniówki[/srodtytul]
Najlepiej, by badania lekarskie odbywały się w godzinach pracy. Wtedy za czas niewykonywania pracy pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia, a gdyby jechał na badania do innej miejscowości, to pracodawca zwraca koszt przejazdu według zasad obowiązujących przy podróżach służbowych (art. 229 § 3 kodeksu pracy).
[b]– A jaka przysługuje rekompensata, gdy zatrudniający nie może zorganizować badań w godzinach pracy i wysłał na nie pracownika w dniu wolnym?[/b] – pytają przedsiębiorcy.
Nie ma jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie, bo kodeks tego nie rozstrzyga. Zdaniem niektórych ekspertów szef powinien udzielić tyle wolnego, ile podwładny przebywał na badaniach. Część specjalistów krytykuje jednak takie stanowisko.
Pozostaje ponadto wątpliwość, co z osobą pracującą w systemie równoważnym. Jaka rekompensata jej się należy: 8 czy 12 godzin? Niestety, i w tym wypadku trudno o jednoznaczną odpowiedź.
Najbardziej racjonalny wydaje się pogląd, aby oddać pracownikowi tyle godzin, ile stracił na badania. Według innych opinii pracodawca powinien zwrócić ustawową, dobową normę czasu pracy, czyli osiem godzin. Najmniej uzasadnione jest to, aby zatrudniony otrzymał 12 godzin wolnego.
[srodtytul]Przed urlopem[/srodtytul]
Skoro jesteśmy przy badaniach lekarskich, to warto poruszyć jeszcze jeden wątek z nimi związany. Pracodawcy często pytają, kiedy na okresowe badania lekarskie trzeba wysłać osobę, która bezpośrednio po chorobie idzie na urlop wypoczynkowy?
W [b]wyroku z 20 marca 2008 r. Sąd Najwyższy (II PK 214/07)[/b] potwierdził, że lekarz medycyny pracy może zbadać rekonwalescenta dopiero po powrocie z urlopu wypoczynkowego .
SN uznał, że podczas urlopu wypoczynkowego nie wykonujemy pracy na dotychczasowym stanowisku i już z tego powodu nie można przyjąć, że niezbędnym warunkiem rozpoczęcia odpoczynku jest przeprowadzenie badań lekarskich.
Główny Inspektorat Pracy zgadza się z tym stanowiskiem. Odmowy odbycia badań bezpośrednio po zakończeniu zwolnienia lekarskiego nie wolno zatem potraktować jako przyczyny nieudzielenia zaplanowanego wcześniej wypoczynku lub też podstawy do wypowiedzenia.
Zasadniczo urlop przyznajemy zgodnie z planem urlopowym, a sam termin urlopu wolno przesunąć jedynie na wniosek pracownika.
W opisywanym wyroku SN podkreślił również, że idący na wypoczynek według planu urlopów nie musi składać wniosku. Jeżeli zatem – zgodnie z planem urlopu – zatrudniony ma iść na urlop 1 marca, a 28 lutego kończy zwolnienie lekarskie, to może od razu się udać na odpoczynek, nie pytając pracodawcy o zgodę.
Przypominam, że osobę, która była niezdolna do pracy z powodu choroby dłużej niż 30 dni, trzeba wysłać na kontrolne badania lekarskie. Lekarz medycyny pracy musi ustalić, czy są przeciwwskazania do pracy na dotychczasowym stanowisku. Tak wynika z art. 229 § 2 k.p.
[ramka][b]Co powinno się znaleźć w skierowaniu[/b]
W skierowaniu na badania pracodawca określa:
- rodzaj badania profilaktycznego,
- stanowisko/a pracy,
- informacje o występowaniu na stanowisku czynników szkodliwych dla zdrowia lub warunków uciążliwych oraz
- aktualne wyniki badań i pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia, wykonanych na tych stanowiskach.
Po przeprowadzeniu badań lekarz wydaje zaświadczenie, na którym potwierdza brak przeciwwskazań do wykonywania pracy albo określa przeciwwskazania do wykonywania obowiązków na określonym stanowisku.
Jeżeli pracownik lub szef nie zgadzają się z opinią lekarza, mogą w ciągu siedmiu dni wnioskować o ponowne badanie.
Przeprowadza się je w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy właściwym dla miejsca świadczenia pracy lub dla siedziby jednostki organizacyjnej, gdzie pracuje dana osoba, a gdy kwestionowane zaświadczenie wydał lekarz z wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy, to w najbliższej jednostce badawczo-rozwojowej w dziedzinie medycyny pracy.
Ponowne badanie należy przeprowadzić w ciągu 14 dni od momentu złożenia wniosku. Orzeczenie wydane w takim trybie jest ostateczne. [/ramka]
