Spółka jawna wystąpiła o wykładnię przepisów o podatku od czynności cywilnoprawnych (PCC). Wskazała, że jest użytkownikiem wieczystym gruntu i właścicielem budynków, które się na nim znajdują. Są one wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Podatniczka podkreśliła, że ma status zakładu pracy chronionej. W wyniku konwersji wierzytelności wspólników względem spółki zamierza ona sprzedać prawo użytkowania wieczystego nieruchomości swoim wspólnikom. Zapytała, czy taka sprzedaż przez firmę będącą zakładem pracy chronionej jest objęta PCC.
Spółka uważała, że nie. Powołała się przy tym na art. 31 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Zgodnie z tym przepisem prowadzący zakład pracy chronionej może być zwolniony m.in. z podatku od czynności cywilnoprawnych, jeżeli wykonana przez niego czynność pozostaje w bezpośrednim związku z prowadzeniem zakładu.
Fiskus uznał stanowisko podatniczki za błędne. Jednak dotyczyło to przepisów, na jakie powołała się spółka. Zdaniem urzędników zakład pracy chronionej jest zbywcą przedmiotowego prawa, a w konsekwencji nie jest podatnikiem, czyli podmiotem zobowiązanym do zapłaty PCC. Podmiotem zobowiązanym do jego rozliczenia na podstawie art. 5 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych jest nabywca.
Firma nie zgadzała się z takim podejściem do sprawy. Dalej odwoływała się do zwolnienia z art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych. W jej ocenie zgodnie z tym przepisem podatnik ma obowiązek wykazać, że posiada status prowadzącego zakład pracy chronionej oraz że istnieje związek między przedmiotem opodatkowania a działalnością gospodarczą prowadzonego zakładu pracy chronionej. Spółka była pewna, że spełniła te warunki. Zatem jest zwolniona z podatku jako zakład pracy chronionej. W związku z tym obowiązek zapłaty podatku w ogóle nie istnieje.
Fiskus nie zmienił zdania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu też przyznał rację urzędnikom. Podkreślił, że podstawę normatywną w rozstrzyganej sprawie, zarówno w zakresie przedmiotowym, jak i podmiotowym, stanowi ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych.