Istota sporu
Czy płacony przez spółkę na rzecz podmiotów wynajmujących jej samochody osobowe czynsz najmu należy rozliczyć jako koszt uzyskania przychodu na zasadach ogólnych wynikających z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych? Czy też jest to koszt, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 51 tej ustawy i w związku z tym należy go rozliczyć z ograniczeniami wynikającymi z tego przepisu, związanymi z faktycznym przebiegiem samochodu, czyli w ramach tzw. kilometrówki?
Stan faktyczny
Pracownicy spółki z o.o. w trakcie podróży służbowych (zagranicznych i krajowych) korzystają z samochodów osobowych wynajmowanych od komercyjnych międzynarodowych sieci wypożyczalni samochodów. Firma do kosztów uzyskania przychodów zalicza wartość kosztów czynszu najmu samochodów, wynikającą z pomnożenia liczby kilometrów przebiegu samochodu dla celów podróży służbowej oraz stawki za jeden kilometr przebiegu (tzw. kilometrówka).
Lecz spółka wystąpiła do ministra finansów z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Czy ponoszone przez nią wydatki z tytułu czynszu najmu samochodów, którymi jeżdżą jej pracownicy podczas podróży służbowych, mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów w całości, bez uwzględnienia ograniczającego limitu kilometrowego?
Art. 16 ust. 1 stanowi, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów m.in. wydatków z tytułu kosztów używania, dla potrzeb działalności gospodarczej, samochodów osobowych niestanowiących składników majątku podatnika – w części przekraczającej kwotę wynikającą z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu dla celów podatnika oraz stawki za jeden kilometr przebiegu, określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra.
Zdaniem spółki koszty używania samochodów osobowych oznaczają koszty związane z aktywną eksploatacją pojazdów i nie mogą być automatycznie utożsamiane z kosztami stałymi wynikającymi z zawartej umowy najmu.
