Osoba, która w czasie korzystania ze zwolnienia lekarskiego wykonuje pracę zarobkową lub wykorzystuje zwolnienie w sposób niezgodny z jego celem, traci prawo do zasiłku chorobowego za cały okres orzeczonej w nim niezdolności do pracy. Taką karę przewiduje art. 17 ust. 1 ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (tekst jedn. DzU z 2010 r. nr 77, poz. 512 ze zm.).
Często ubezpieczeni mylnie sądzą, że utrata świadczenia grozi im tylko w razie przyłapania na wykonywaniu pracy zarobkowej. Tymczasem zakaz obejmuje również każdą inną czynność, która nie pozostaje w zgodzie z celem wydania zwolnienia lekarskiego – tj. poprawą stanu zdrowia i możliwością powrotu do pracy.
Potwierdził to Sąd Najwyższy w wyroku z 4 listopada 2009 r. (I UK 140/09), gdy stwierdził, że wykonywanie czynności mogących przedłużyć okres niezdolności do pracy jest zawsze wykorzystywaniem zwolnienia niezgodnie z jego celem. W odzyskaniu zdolności do pracy przeszkodą może być natomiast zarówno wykonywanie pracy zarobkowej (co przesądził ustawodawca), jak i inne zachowania utrudniające proces leczenia i rekonwalescencję.
Przesłanka utraty zasiłku chorobowego wskazująca na wykorzystywanie zwolnienia od pracy w sposób niezgodny z jego celem została określona bardzo ogólnie. Jest to powodem licznych wątpliwości.
W praktyce uważa się, że jest to nieprzestrzeganie wskazań lekarskich, np. nakazu leżenia w łóżku, zakazu wykonywania różnych prac domowych, praca w ogrodzie lub gospodarstwie rolnym itp. lub wręcz wykorzystywanie zwolnienia dla innych celów niż leczenie (np. do odbycia zagranicznej podróży). Za nieprawidłowe uznaje się również postępowanie, które w powszechnym odczuciu jest nieodpowiednie dla osoby chorej i może nasuwać wątpliwości co do jej rzeczywistego stanu zdrowia.