- „(...) wznowienie świadczenia usług może nastąpić po uregulowaniu zaległości wraz z należnościami ubocznymi, kosztami postępowania cywilnego i egzekucyjnego oraz po uiszczeniu opłaty za ponowne podłączenie”.
Co wynika z tych zapisów? Jeden z nich daje uprzywilejowaną pozycję przedsiębiorcy względem konsumenta, jeśli chodzi o skuteczność doręczania pism. Pozostałe przewidują podwójne kary dla konsumenta, który spóźni się z opłatą abonamentu. Zgodnie z prawem w takich przypadkach zabronione jest pobieranie podwójnych opłat od dłużników. Mamy tu bowiem do czynienia z zobowiązaniami o charakterze pieniężnym (podstawowym obowiązkiem abonenta jest uiszczenie opłaty za świadczoną mu usługę).
W związku z tym, na wypadek nienależytego wykonania takiego świadczenia, przedsiębiorca powinien się chronić poprzez żądanie odsetek lub w przypadku zwłoki także odszkodowania. Natomiast nie powinna to być kara umowna (nawet jeżeli w umowie nie jest tak nazwana). Jak wynika bowiem z art. 483 § 1 kodeksu cywilnego karę umowną można zastrzec jedynie na wypadek niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania o charakterze niepieniężnym.
Ponadto zapisy tego typu figurują już w rejestrze zakazanych postanowień umownych (np. klauzule nr 2208 i 2305 odnoszące się do domniemania skuteczności doręczenia pisma listem poleconym oraz 2227, 2905 i 2906 odnoszące się do kar finansowych). Ich stosowanie wiąże się zatem z naruszeniem art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów.
Prawo
dla telekomunikacji
Zgodnie z art. 30 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (DzU z 2010r. nr 106, poz. 675) właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości jest obowiązany zapewnić przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu, który doprowadził publiczną sieć telekomunikacyjną do nieruchomości, dostęp do budynku i miejsca w budynku, w którym zbiegają się kable doprowadzone do lokalu w tym budynku.
Warunki takiego dostępu określa umowa zawarta pomiędzy przedsiębiorcą a odpowiednio właścicielem, użytkownikiem lub zarządcą.
Ponadto w myśl art. 33 tej ustawy właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca są obowiązani umożliwić takim operatorom umieszczenie na nieruchomości obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, w szczególności instalowanie urządzeń telekomunikacyjnych, przeprowadzanie linii kablowych pod nieruchomością, na niej lub nad nią, umieszczanie tabliczek informacyjnych o urządzeniach, a także ich eksploatację i konserwację, jeżeli nie uniemożliwia to racjonalnego korzystania z nieruchomości, w szczególności nie prowadzi do istotnego zmniejszenia jej wartości.
Utrata bonifikaty
W opisywanej sprawie UOKiK zakwestionował jeszcze jeden zapis umowy. Jego treść była następująca: „(...) w przypadku braku akceptacji tych zmian abonentowi przysługuje prawo wypowiedzenia umowy a operatorowi nie przysługuje prawo do odszkodowania z wyjątkiem roszczenia o zwrot przyznanej ulgi”.
W praktyce chodziło o sytuację, w której konsument, po uzyskaniu informacji o podwyżce opłat, ma prawo zrezygnować z umowy. I w tej części wszystko jest w porządku, przedsiębiorcy nie przysługuje wówczas odszkodowanie, jakie mogłoby mieć miejsce, gdyby to konsument z własnej inicjatywy wypowiadał umowę zawartą na czas określony. Jednak na uwagę zasługuje ta część klauzuli, która odnosi się do obowiązku zwrotu wcześniej przyznanej ulgi.
Postanowienie to błędnie informuje, że konsument, odstępując od umowy z powodu zmiany cen, musi zwrócić przyznaną bonifikatę. A zgodnie z prawem w takiej sytuacji przedsiębiorca nie może żądać od konsumenta zwrotu przyznanej mu ulgi.
Taki zapis narusza bowiem art. 61 ust. 6 ustawy – Prawo telekomunikacyjne (DzU z 2004 r. nr 171, poz. 1800 ze zm.), który wyraźnie stanowi, że w przypadku zmian cennika abonent musi zostać poinformowany o tym, że w razie skorzystania z prawa wypowiedzenia umowy dostawcy usług telekomunikacyjnych nie przysługuje roszczenie odszkodowawcze, a także zwrot ulgi.
Treść tego przepisu jest więc jednoznaczna, a nie stosuje się go tylko wówczas, gdy zmiana cen następuje na skutek zmiany przepisów prawa (art. 61 ust 6a) lub stawek podatku VAT.