Zgodnie z ustawą o rachunkowości rzeczowe składniki aktywów obrotowych wycenia się według cen nabycia lub kosztów wytworzenia. Jednocześnie art. 34 ust. 1 ustawy o rachunkowości pozwala na wycenę materiałów i towarów w cenach zakupu oraz produktów w toku produkcji w wysokości bezpośrednich kosztów wytworzenia lub tylko materiałów bezpośrednich bądź pominięcie wyceny w ogóle.
O ile w przypadku materiałów i towarów zastąpienie ceny nabycia ceną zakupu jest uproszczeniem ograniczającym jedynie rozpoznawanie i rozliczanie kosztów zakupu, to już w przypadku produkcji w toku zaniechanie jej wyceny może ograniczyć pracochłonność w znacznym stopniu.
Zastosowanie tych uproszczeń jest jednak możliwe, jeżeli nie zniekształca to stanu aktywów oraz wyniku finansowego jednostki. Dodatkowo nie mogą być one stosowane do produkcji o przewidywanym czasie wykonania dłuższym niż 3 miesiące, przeznaczonej do sprzedaży lub na rzecz środków trwałych w budowie jednostki.
Możliwe jest również zastosowanie uproszczenia w postaci ujmowania rzeczowych aktywów obrotowych na dzień nabycia lub wytworzenia w cenach przyjętych do ewidencji, z uwzględnieniem różnic między tymi cenami a rzeczywistymi cenami ich nabycia albo zakupu, albo kosztami wytworzenia.
W takim przypadku wartość wyrażoną w cenach ewidencyjnych na dzień bilansowy doprowadza się do poziomu rzeczywistego. Nie dotyczy to jednak produktów gotowych, produkcji w toku i półproduktów, jeżeli do ich ewidencji stosuje się koszty planowane, w tym normatywne, różnice zaś między planowanymi a rzeczywistymi kosztami wytworzenia są nieznaczne.
