Zgodnie z art. 917 kodeksu cywilnego (dalej: k.c.), przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego o charakterze cywilnoprawnym, np. umowy handlowej, w tym celu, aby uchylić niepewność w zakresie roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie, albo aby uchylić spór istniejący lub mogący powstać w przyszłości. Polubowne rozstrzygnięcie sporu może być zawarte wyłącznie w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność lub właśnie spór co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Ponadto, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu, a strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Jako przykład można tu wskazać porozumienie się stron polegające na redukcji lub rozłożeniu na raty spłaty należności przysługującej wierzycielowi, w zamian za uregulowanie przez dłużnika zmniejszonej lub rozłożonej na raty – kwoty długu (por. interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 13 kwietnia 2017r., 3063-ILPB1-1.4511.114.2017.2.AN).