Szczególne poświadczenia
Zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (DzU nr 8, poz. 43 ze zm.) okresy pracy w szczególnych warunkach stwierdza zakład pracy – na podstawie posiadanej dokumentacji – w świadectwie wykonywania pracy w szczególnych warunkach.
W związku z wątpliwościami, które dotyczyły podmiotów uprawnionych do wystawiania świadectw pracy potwierdzających okresy pracy w szczególnych warunkach oraz zaświadczeń o zatrudnieniu i wynagrodzeniu na druku Rp-7 pracownikom zlikwidowanych firm, ZUS oraz Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej zajęły następujące stanowisko:
„W postępowaniu przed organem rentowym o ustalenie uprawnień do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub uprawnień do otrzymania rekompensaty pieniężnej dopuszczalne są – jako środki dowodowe – zaświadczenia, potwierdzające okresy wykonywania takiej pracy, wystawione przez:
- organy założycielskie zlikwidowanych zakładów pracy, w tym m.in. przez b. Ministerstwo Gospodarki,
- Agencję Własności Rolnej Skarbu Państwa,
- zakłady pracy posiadające w swoich archiwach zakładowych akta osobowe byłych pracowników, którzy odeszli z pracy w okresie przed rozpoczęciem procesu przekształceń własnościowych i restrukturyzacji, jeżeli z akt tych bezspornie wynika fakt wykonywania przez daną osobę pracy w szczególnych warunkach.
Przy ustalaniu uprawnień do emerytury lub renty, a także obliczaniu wysokości tych świadczeń oraz przy ustalaniu kapitału początkowego dopuszczalne jest uwzględnianie – jako środka dowodowego – zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu na druku Rp-7 wystawionego przez Agencję Własności Rolnej Skarbu Państwa.”
W tych zaświadczeniach powinna być zawarta informacja, na podstawie jakich dokumentów osobowych, znajdujących się w aktach pracowniczych lub archiwum, będących w posiadaniu wystawcy zaświadczenia, zostały one wystawione.
BEZ DUBLOWANIA
INFORMACJI
Obecnie każdy ubezpieczony posiada indywidualne konto w ZUS.
Dokumenty stwierdzające okresy składkowe i nieskładkowe oraz wysokość oskładkowanego przychodu za okres od 1 stycznia 1999 r. nie są wymagane, jeżeli konto ubezpieczonego zawiera dane pozwalające na ustalenie prawa i wysokości świadczenia.
Nie trzeba ich składać również wtedy, gdy organ rentowy już je otrzymał przy okazji składania dokumentów do celów ustalenia kapitału początkowego albo prawa lub wysokości innych świadczeń.
Kto poświadczy zagraniczne zarobki
Osoba, która przed wyjazdem za granicę była zatrudniona w Polsce, wraz z wnioskiem o emeryturę czy kapitał początkowy powinna przedłożyć zaświadczenie o wynagrodzeniu zastępczym, wystawione przez zakład pracy, który zatrudniał ją bezpośrednio przed wyjazdem za granicę.
Jeżeli macierzysty zakład pracy uległ likwidacji albo pracodawca z innych obiektywnych przyczyn nie może wskazać wynagrodzenia wybranego pracownika lub osoba przed wyjazdem za granicę nie pracowała w Polsce, zaświadczenie o wynagrodzeniu zastępczym może wystawić inna firma zatrudniająca pracowników w takim lub podobnym charakterze, w jakim osoba delegowana do pracy za granicę była zatrudniona przed wyjazdem do tej pracy.
Powyższa zasada, przyjęta i stosowana przez ZUS, nie wynika bezpośrednio z rozporządzenia Rady Ministrów z 1 kwietnia 1985 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru emerytur i rent (DzU z 1989 r. nr 11, poz. 63 ze zm.).Organ rentowy stosuje jąs jednak z uwagi na to, że wynagrodzenia pracowników tego samego zakładu pracy są najbardziej miarodajne.
