Zgodnie z przepisami ustawy Prawo o notariacie, notariusz ma możliwość przyjęcia na przechowanie papierów wartościowych albo pieniędzy w walucie polskiej lub obcej w związku z czynnością dokonywaną w jego kancelarii. Obie aktywności – przyjęcie na przechowanie i czynność notarialna, która uzasadnia dokonanie przedmiotowego przechowania – muszą być ze sobą nierozerwalnie połączone. Oznacza to, że depozyt może zostać ustanowiony celem realizacji konkretnej czynności notarialnej (np. zawarcie przedwstępnej umowy sprzedaży udziałów z podpisami notarialnie poświadczonymi i utworzenie depozytu notarialnego celem zabezpieczenia zapłaty ceny wynikającej z tej umowy), a nie jako samodzielny instrument prawny.