W kwietniu 2019 r. spółka wystąpiła o wykładnię przepisów o CIT. Konkretnie chodziło o zwolnienie dla firm działających w specjalnych strefach ekonomicznych (SSE). Podatnika wyjaśniła, że na terenie strefy prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji elementów napędowych.

Planuje przeprowadzić inwestycję, która ma zwiększyć moc produkcyjną przedsiębiorstwa działającego w SSE na podstawie wydanego wcześniej zezwolenia strefowego. Będzie to działalność tożsama przedmiotowo z obecną objętą zezwoleniem. Inwestycja będzie częściowo realizowana poza strefą, ale jedynie w zakresie parkingów, miejsc przeładunkowych i chodników. Firma zastrzegła, że cały proces produkcyjny umieszony będzie w całości na terenie SSE. Zapytała czy dla celów obliczenia dochodu zwolnionego uzyskanego z działalności strefowej może prowadzić jedną wspólną ewidencję? Czy w przypadku prowadzenia jednej wspólnej ewidencji w pierwszej kolejności będzie konsumowała zwolnienie z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT tj. wynikające z zezwolenia strefowego, a po jego wykorzystaniu zwolnienie z art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT czyli to wynikające z decyzji o wsparciu wydanej na podstawie przepisów o wspieraniu nowych inwestycji?

Czytaj także: Specjalna strefa ekonomiczna - sporadyczna dostawa nie pozbawia zwolnienia z CIT

Fiskus potwierdził prawo do prowadzenia jednej wspólnej ewidencji dla działalności zwolnionej prowadzonej na podstawie posiadanego zezwolenia oraz decyzji o wsparciu. A także co do rozliczenia pomocy publicznej zgodnie z kolejnością uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności na terenie SSE i wydania decyzji o wsparciu.

Nie zgodził się jednak, że ze zwolnienia korzysta cały dochód uzyskany z działalności gospodarczej określonej i prowadzonej na terenie wskazanym w decyzji o wsparciu.

Ten połowiczny sukces nie satysfakcjonował spółki, a jej skarga okazała się skuteczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim przypomniał, że z przepisów ustawy o wspieraniu nowych inwestycji wynika, iż określa ona zasady udzielania przedsiębiorcom wsparcia na realizację nowych inwestycji. Wsparcie na realizację nowej inwestycji, jest udzielane w formie zwolnienia od podatku dochodowego, na zasadach określonych odpowiednio w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych albo w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych.

WSA zgodził się z tezą, że żaden przepis rangi ustawowej, ani wykonawczy (które może jedynie określać wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie zwolnienia), nie nakazują wyodrębniania dochodu z działalności prowadzonej jedynie przy użyciu środków trwałych z inwestycji, określonej w decyzji, co zresztą często byłoby niemożliwe. Tym bardziej nie można takiego obowiązku wywieść z postanowień, zawartych w strategii na rzecz odpowiedzialnego rozwoju do roku 2020, czy innych dokumentów, z których nie wynikają dla podatnika żadne obowiązki w opisywanym zakresie.

W konsekwencji sąd zgodził się ze skarżącą że w związku z ewentualnym uzyskaniem przez nią decyzji o wsparciu, zwolnieniu z CIT będzie podlegał cały dochód z działalności gospodarczej określonej w tej decyzji, prowadzonej na terenie w niej wskazanym, do wysokości limitu przyznanej pomocy publicznej, a nie jedynie dochód ściśle wygenerowany (związany) z inwestycji, na którą uzyskano pomoc.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 18 grudnia 2019 r.

Sygnatura akt: I SA/Go 676/19

Bartosz Jeziorski radca prawny w Olesiński i Wspólnicy Sp. k.

To kolejny korzystny dla przedsiębiorców wyrok w sprawie dotyczącej sposobu ustalania dochodu zwolnionego z opodat- kowania podatkiem dochodowym, osiągniętego z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu. Stan faktyczny tej sprawy obejmował realizację inwestycji polegającej na zwiększeniu mocy produkcyjnych. W przypadku takiego rodzaju reinwestycji organy podatkowe już złagodziły swoje stanowisko – najpierw w interpretacji ogólnej nr DD5.8201.10.2019 z dnia 25 października 2019 r., a następnie w objaśnieniach podatkowych z dnia 6 marca 2020 r. Dopuściły tym samym możliwość zwalniania całego dochodu (tj. zarówno z dotychczasowych składni- ków majątkowych jak i składników zaku- pionych w ramach nowej inwestycji) w przypadku istnienia ścisłych ekono- micznych i funkcjonalnych powiązań. Co bardzo istotne dla przedsiębiorców (realizujących każdy rodzaj reinwestycji), sąd wyraźnie zaznacza, że żaden z przepisów ustawy o CIT oraz ustawy o WNI nie nakazuje wyodrębniania dochodu z działalności prowadzonej jedynie przy użyciu środków trwałych z inwestycji określonej w decyzji o wsparciu. Podatników powinno również cieszyć odwołanie się do art. 2a Ordynacji podatkowej, nakazującego rozstrzygać niedające się usunąć wątpliwości na korzyść podatnika. Co ciekawe, w swoim uzasadnieniu sąd oparł się również na treści wspomnianej interpretacji ogólnej Ministra Finansów. W tym kontekście zaskarżenie komentowanego wyroku przez Dyrektora KIS może wydawać się zaskakujące. Mam jednak nadzieję, że Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podzieli argumentację Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w szczególności w zakresie jednoznacznego brzmienia przepisów, które nie nakazują wyodrębniać dochodu w sposób, w jaki przedstawiają to organy podatkowe. To powinno mieć szczególne znaczenie dla przedsiębiorców realizujących inne rodzaje reinwestycji (np. dywersyfikację produkcji).