Tak, pracownik ten powinien otrzymać wyrównanie wynagrodzenia za cały okres trwania umowy próbnej. Jeżeli porozumienie obejmuje podwyżki z wyrównaniem wstecznym, oznacza to, że przysługują one każdej osobie, która była zatrudniona w tym okresie, tj. w tym przypadku od 1 sierpnia.
W uchwale Sądu Najwyższego z 27 lipca 1989 r. (III PZP 33/89) wskazano, że akt prawny podwyższający z mocą wsteczną stawki osobistego zaszeregowania pracowników ma zastosowanie również do osoby, która w dacie wydania aktu prawnego nie była już zatrudniona, za okres jej pracy objęty podwyżką.
W uzasadnieniu tej uchwały SN wskazał, że konsekwencją zmiany stanu prawnego w czasie trwania stosunku pracy jest to, że nowe regulacje są wiążące dla stron tego stosunku. Okoliczność, że w umowie o pracę określiły one w odmienny sposób wzajemne prawa i obowiązki, w tym wysokość wynagrodzenia, nie ma istotniejszego znaczenia. Klauzula umowna, która pozostaje w sprzeczności z prawem, jest bowiem nieważna z mocy art. 18 § 2 kodeksu pracy jako mniej korzystna dla pracownika niż przepisy prawa.
Skoro zmiana stanu prawnego wiąże strony, to także fakt, że akt prawny został wydany już po rozwiązaniu umowy o pracę, nie może tu mieć decydującego znaczenia. Odmienny pogląd prowadziłby do wniosku, że mimo nieważności klauzuli umownej były pracownik nie może dochodzić roszczeń z tym związanych. Tego rodzaju poglądu nie sposób podzielić, zwłaszcza w sferze roszczeń przysługujących zatrudnionemu z tytułu wynagrodzenia za pracę.
Przez przepisy prawa pracy rozumie się przepisy kodeksu pracy oraz przepisy innych ustaw i aktów wykonawczych, określające prawa i obowiązki pracowników i pracodawców, a także postanowienia układów zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów i statutów określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy.
