Pomoc materialna, której pracodawca może udzielać ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, jest świadczeniem szczególnym, przysługującym osobom, które znajdują się w trudnej sytuacji czy też gorszej od innych pracowników.
Prawo nie określa z góry kryteriów, jakie należy przyjąć, aby taką pomoc przyznać pracownikowi. Wymaga natomiast, aby ulgowe usługi i świadczenia, a także wysokość dopłat finansowanych z funduszu były uzależnione od sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej osoby uprawnionej do korzystania z niego.
[srodtytul]Konieczny regulamin[/srodtytul]
Do osób uprawnionych przepisy zaliczają pracowników i ich rodziny, emerytów i rencistów – byłych pracowników i ich rodziny oraz inne osoby, którym pracodawca przyznał prawo korzystania ze świadczeń socjalnych finansowanych z zakładowego funduszu. [b]Wszystkich uprawnionych pracodawca musi wymienić w regulaminie funduszu.[/b]
Utworzenie tego regulaminu jest obowiązkiem pracodawcy. W nim określa się rodzaj świadczeń przewidzianych dla zatrudnionych (i ich rodzin), a także zasady ich przyznawania. Tam zatem muszą być szczegółowo wymienione kryteria oceny sytuacji pracowników, którym jest udzielana pomoc. Jeśli na przykład bony świąteczne pracodawca zamierza wręczyć wszystkim pracownikom jako prezent od firmy, do ich rozdania nie są potrzebne żadne kryteria ani tym bardziej specjalne dane o pracowniku – w tym przypadku nie ma to żadnego znaczenia.
Inaczej jest, gdy takie czy inne bony uznano w danym przedsiębiorstwie za jeden z rodzajów pomocy osobom znajdującym się w gorszym położeniu. Wówczas regulamin musi określać, co jest brane pod uwagę, aby pracownik mógł takie talony otrzymać. [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=ED64AA884C6F8AC92BBE4BA65DE0433A?id=74017]Ustawa o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych[/link] mówi o sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej pracownika.