W sytuacji, gdy rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło wskutek odmowy przyjęcia przez pracownika nowych warunków pracy lub płacy zaproponowanych przez pracodawcę w wypowiedzeniu zmieniającym, kontrowersje budzi prawo podwładnego do odprawy pieniężnej przewidzianej w [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=5F4BEA0F0CA30D0791DDE5B643943428?id=169524]ustawie o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników[/link] (ustawa o zwolnieniach grupowych).
W praktyce decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia tego sporu ma ustalenie, czy zaproponowane warunki pracy nie nosiły znamion szykany pracownika i nie były na tyle niedogodne, że faktycznie było nieprawdopodobne ich przyjęcie przez pracownika.
[srodtytul]Kto dostanie[/srodtytul]
Ustawa o zwolnieniach grupowych dotyczy tylko pracodawców zatrudniających co najmniej 20 pracowników. Według jej art. 8 ust. 1 jeżeli zwolnienie pracownika z pracy następuje z przyczyn go niedotyczących, służy mu prawo do odprawy pieniężnej. Przy czym odprawa ta przysługuje zarówno pracownikom zwalnianym w ramach zwolnienia grupowego, jak i przy zwolnieniu indywidualnym.
Wynika to jednoznacznie z treści art. 10 ust. 1 ww. ustawy. Jednakże w przypadku zwolnienia indywidualnego przepis art. 10 ust. 1 tej ustawy wprowadza warunek, aby niedotycząca pracownika przyczyna wypowiedzenia lub rozwiązania stosunku pracy na mocy porozumienia stron była wyłącznym powodem jego zwolnienia.