Liczymy wsparcie publiczne dla przedsiębiorcy w kłopotach

Ale Krajowe Biuro FGŚP pomaga określić też świadczenia i pobory, gdy pracy nie będzie na cały miesiąc.

A wszystko dlatego, że [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr?id=320785]ustawa z 1 lipca 2009 r. o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców (DzU nr 125, poz. 1035, dalej pakiet antykryzysowy)[/link] nie wskazuje, w jaki sposób obliczyć te kwoty publicznego wsparcia.

[srodtytul]Jakie wypłaty[/srodtytul]

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pakietu antykryzysowego pracodawca w przejściowych trudnościach może wprowadzić przestój ekonomiczny. Wówczas pracownikowi, który zgodził się na objęcie go taką decyzją, przysługują świadczenia wypłacane przez FGŚP na częściowe zaspokojenie wynagrodzeń lub stypendium oraz wynagrodzenie od pracodawcy w łącznej wysokości minimalnej płacy (w tym roku jest to 1276 zł). Ale ani przestój, ani publiczne wsparcie finansowe dla pracodawcy nie mogą trwać dłużej niż sześć miesięcy.

Gdy przestój jest krótszy niż miesiąc, konieczne są skomplikowane obliczenia. KB FGŚP podpowiada, że w takim wypadku należy skorzystać ze sposobu wskazanego przez resort pracy w jego stanowisku z 16 września 2009 r. Jeśli zajęć jest mniej, płacę minimalną należy podzielić przez liczbę godzin do przepracowania w miesiącu zgodnie z rozkładem czasu podwładnego. Tak uzyskaną stawkę godzinową mnożymy przez liczbę godzin przestoju.

Tyle więc musiałby zapłacić pracodawca za miesiąc z przestojem. Korzystając jednak z dopłaty z FGŚP, od minimalnej płacy należy odjąć wysokość zasiłku dla bezrobotnych, czyli kwotę wsparcia z funduszu, który dzielimy przez liczbę dni w miesiącu. Wtedy ta kwota odpowiada dziennej stawce dofinansowania za przestój ze środków publicznych. Pomnożona przez liczbę dni przestoju daje rzeczywistą sumę wsparcia z FGŚP. Pracodawca ujmuje tę kwotę z tego, co sam powinien zapłacić za taki miesiąc.

[srodtytul]Ile dni liczy miesiąc[/srodtytul]

Przy wyliczaniu świadczenia związanego z kwotą zasiłku dla bezrobotnych MPiPS i KB FGŚP odwołują się – zgodnie z art. 14 ust. 1 pakietu antykryzysowego – do art. 72 ust. 1 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr?id=269029]ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (DzU z 2008 r. nr 69, poz. 415 ze zm.[/link], dalej ustawa o promocji).

Ten jednak wskazuje tylko wysokość zasiłku dla bezrobotnych (w tym roku jest to 575 zł). Nie określa natomiast, jak należy go liczyć, gdy przysługuje za okres krótszy niż miesiąc. Tymczasem art. 72 ust. 10 ustawy o promocji mówi, że zasiłek za niepełny miesiąc ustala się, dzieląc kwotę przysługującego zasiłku przez 30 i mnożąc przez liczbę dni kalendarzowych przypadających w okresie, za który przysługuje zasiłek.

Z kolei resort i FGŚP dzielą tę kwotę przez rzeczywistą liczbę dni w miesiącu, np. 31. Taki sposób o tyle dziwi, że nie przewiduje go ani ustawa o promocji, ani [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=86F27ADE2102E1D67842E76D535F1BD1?id=70928]kodeks cywilny[/link], według którego miesiąc liczy się za 30 dni. Od stycznia przyszłego roku ustawa o promocji przy obliczaniu okresów przysługiwania zasiłku zrywa wręcz z kodeksowymi zasadami (zarówno kodeksu cywilnego, jak i [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=FEBF877810A694D887EFA3AF1E7616A4?n=1&id=133093&wid=296180]kodeksu postępowania administracyjnego[/link]) dotyczącymi terminów i ich ustalania.

Tym bardziej więc trzeba będzie stosować reguły z ustawy o promocji, czyli dzielenia kwoty przysługującego zasiłku dla bezrobotnych zawsze przez 30 dni, bez względu na to, czy miesiąc będzie liczył 31, czy 28 dni, a następnie mnożenia przez liczbę dni kalendarzowych przypadających w okresie, za który przysługuje to świadczenie.