Wiele firm nie wypłaca premii rocznych w pierwszym miesiącu po zakończeniu roku kalendarzowego. Najczęściej dzieje się to dopiero w lutym, w marcu, a nawet jeszcze później. Tymczasem pracownicy chorują już w styczniu i trzeba ustalić podstawę wymiaru należnych im świadczeń przed wypłatą premii należnej za rok poprzedzający zachorowanie.
W takiej sytuacji zastosowanie ma art. 42 ust. 5 ustawy zasiłkowej. Przepis ten stanowi, że w sytuacji, gdy premia roczna przysługuje, lecz nie została wypłacona do czasu ostatecznego sporządzenia listy wypłat zasiłków chorobowych, przyjmuje się ją w wysokości wypłaconej za rok poprzedni. W takim przypadku wypłata właściwej premii rocznej w przyszłości – tj. po ustaleniu podstawy wymiaru zasiłku – nie wymusza przeliczenia wysokości zasiłki. Na nowo ustala się ją (wliczając premię za rok poprzedni), gdy w niezdolności do pracy wystąpi przerwa trwająca co najmniej trzy miesiące kalendarzowe miesiące.
Aby zastosować tę metodę trzeba jednak mieć pewność, że premia roczna za miniony rok przysługuje, a jedynie z obiektywnych powodów nie została wypłacona do czasu sporządzenia listy wypłat zasiłków (np. z powodu regulacji płacowych, które stanowią że pracodawca wypłaca ją w marcu).
Przykład
Pracownik uprawniony do premii rocznej zachorował w styczniu 2013 r. i uzyskał prawo do wynagrodzenia chorobowego. Ostatnią premię roczną (uwzględnianą przy liczeniu wysokości zasiłku) otrzymał w marcu 2012 r. za rok 2011 w kwocie 3800 zł brutto (a po pomniejszeniu o składki ZUS – 3279,02 zł). Prawo do premii za 2012 r. mu przysługuje, ale zgodnie z obowiązującym regulaminem wynagradzania firma wypłaci ją w marcu 2013 r.