Tak orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 20 listopada 2014 r. (III SA/Wa 1695/14).
Skarżąca prowadzi działalność w Polsce w charakterze oddziału. Zawarła z dostawcą mającym siedzibę na terytorium Indii umowę zakupu świadczeń o charakterze niematerialnym. Przedmiotem umowy jest świadczenie usług związanych z procesem wdrożenia oprogramowania komputerowego oraz z późniejszym utrzymaniem jego funkcjonalności. Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego spółka zadała pytanie, czy z tytułu wypłaty przez nią wynagrodzenia na rzecz dostawcy ciąży na niej obowiązek pobrania i odprowadzenia zryczałtowanego podatku u źródła.
Zdaniem spółki nie będzie ona zobowiązana do pobrania podatku u źródła. Skarżąca wskazała, że stosownie do postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania pomiędzy Polską a Indiami pobór podatku w Polsce będzie możliwy tylko w sytuacji, gdy określony przepis prawa nakłada podatek na określone kategorie dochodów. Wobec tego usługi świadczone przez dostawcę musiałyby wpisywać się w kategorie świadczeń doradczych i świadczeń o podobnym charakterze, co zdaniem spółki nie ma miejsca.
Organ podatkowy uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. Stwierdził, że usługa wdrożenia oprogramowania jest świadczeniem o charakterze podobnym do świadczeń doradczych i w związku z tym spółka będzie zobowiązana do pobrania podatku u źródła od wynagrodzenia należnego dostawcy.
Sąd uchylił interpretację fiskusa. Stwierdził, że organ arbitralnie przyjął, iż nabywane usługi są świadczeniami o podobnym charakterze do usług doradczych, ale nie wyjaśnił, na czym owo podobieństwo polega. W ocenie sądu nie wystarczy stwierdzenie, że podobny charakter świadczeń sprowadza się tylko do tego, że są to usługi niematerialne. Podsumowując, sąd dodał, że pomimo iż kontrahent spółki nie ma siedziby, zarządu ani nie prowadzi działalności w Polsce za pośrednictwem oddziału, to podlega obowiązkowi podatkowemu w Polsce, gdyż osiąga na jej terenie dochody.
