• w województwie podkarpackim – naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Rzeszowie;
• w województwie podlaskim – naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Białymstoku;
• w województwie pomorskim – naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku;
• w województwie śląskim – naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Katowicach;
• w województwie świętokrzyskim – naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Kielcach;
• w województwie warmińsko-mazurskim – naczelnik Urzędu Skarbowego w Olsztynie;
• w województwie wielkopolskim – naczelnik Urzędu Skarbowego Poznań-Nowe Miasto;
• w województwie zachodniopomorskim – naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w Szczecinie.
Jeżeli nierezydent uzyskuje dochody (przychody) na terenie więcej niż jednego województwa, to właściwy jest Trzeci Urząd Skarbowy Warszawa-Śródmieście. Zatem gdy polski pracodawca ma siedzibę np. w województwie warmińsko-mazurskim i nierezydent otrzymuje przychody tylko od niego, to wówczas właściwym organem będzie dla niego Urząd Skarbowy w Olsztynie i do niego należy przekazać PIT-11.
Jeżeli pracodawca będzie miał informacje, że nierezydent ten jednocześnie uzyskuje również inne przychody, np. z umowy-zlecenia zawartej z firmą mającą siedzibę w województwie pomorskim, to wówczas właściwym urzędem będzie Trzeci Urząd Skarbowy Warszawa-Śródmieście. I do tego urzędu należy przekazać PIT-11.
Kto ma miejsce zamieszkania w Polsce
W rozumieniu art. 4 polsko-białoruskiej umowy określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w umawiającym się państwie” oznacza każdą osobę, która zgodnie z prawem tego państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na miejsce zamieszkania, jej miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze.
Jeżeli osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu umawiających się państwach, to jej status będzie określony według następujących zasad:
a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu państwach, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym państwie,
z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek jej interesów życiowych);
b) jeżeli nie można ustalić, w którym państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z umawiających się państw,
to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym umawiającym się państwie, w którym zwykle przebywa;
c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obydwu państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to będzie uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym państwie, którego jest obywatelem;
d) jeżeli jest ona obywatelem obu państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, właściwe władze umawiających się państw rozstrzygną zagadnienie w drodze wzajemnego porozumienia.
Zobacz serwis:
Podatki i księgi » Podatek od dochodów cudzoziemca