Taki charakter ma np. zmiana art. 2 ustawy o VAT, która wprowadza nową definicję usług elektronicznych. Znalazło się w niej odesłanie do definicji usług elektronicznych sformułowanej w nowym rozporządzeniu wykonawczym UE (notabene definicja ta jest analogiczna do poprzednio obowiązującej).
Jest też zmiana w zasadach wyboru opodatkowania transakcji wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów (WNT) przez podatników, którzy mogą korzystać z wyłączeń od ich rozliczania (np. podatników zwolnionych podmiotowo z VAT, gdy wartość wewnątrzwspólnotowych nabyć w roku poprzednim oraz w roku bieżącym nie przekracza u nich 50 tys. zł).
Od 1 lipca tacy podatnicy mogą wybrać opodatkowanie WNT już nie tylko poprzez złożenie naczelnikowi urzędu skarbowego pisemnego oświadczenia o takim wyborze (jak było dotychczas), ale również poprzez podanie dostawcy swojego numeru VAT-UE (gdy taki mają, np. został im przyznany z uwagi na nabywanie bądź świadczenie usług na rynku unijnym).
Należy przy tym zaznaczyć, że – jak wynika z unijnego rozporządzenia – podanie takiego numeru nie jest obowiązkowe i podatnik, który ma numer VAT-UE, lecz może nie rozliczać WNT i nie chce tego robić, ma prawo skorzystać ze stosownego wyłączenia.
Siedziba działalności gospodarczej
Jedną z ważniejszych zmian jest wprowadzenie pojęcia „siedziba działalności gospodarczej”. Zastępuje ono dotychczasowe pojęcie „siedziba” przykładowo w art. 3 ust. 3 ustawy o VAT (określającym właściwość organów podatkowych dla podmiotów zagranicznych), w art. 17 ust. 4 i 5 (określającym, kiedy nabywca usług bądź towarów jest zobowiązany do rozliczenia podatku należnego, tzn. stosowany jest mechanizm reverse charge), w art. 28b, 28c (które określają dwie ogólne reguły ustalania miejsca świadczenia usług) oraz w wielu innych.
Dotąd używane przez polskie przepisy pojęcie „siedziba” miało zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do jednostek organizacyjnych. W odniesieniu do osób fizycznych będących podatnikami używane było – jako podstawowe – kryterium „miejsca zamieszkania”.
