Przyjrzyjmy się, jakie skutki rodzi przyjęcie zaliczek w zależności od rodzaju zawartej transakcji.
[srodtytul]Import usług[/srodtytul]
Choć przepisy dotyczące opodatkowania importu usług zmieniły się od 1 stycznia 2010 r., jednak nie było istotnych zmian, gdy chodzi o rozliczenie zaliczek od kupowanych za granicą usług.
Nadal obowiązuje zasada ogólna, że stosuje się tu odpowiednio art. 19 ust. 11 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=17D1F175CBC1000681743E9D550EDE8C?n=1&id=172827&wid=337454]ustawy o VAT[/link] dotyczący zaliczek krajowych. Oznacza to, że jeśli przed wykonaniem usługi wpłacono część lub całość należności, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą zapłaty (art. 19 ust. 19 w związku z art. 19 ust. 11 ustawy o VAT).
Nie ma przy tym znaczenia, czy kontrahent wystawił fakturę potwierdzającą otrzymanie zaliczki (zresztą zagraniczny kontrahent nie jest związany polskimi przepisami zobowiązującymi go do wystawiania takich faktur). Te same reguły dotyczą importu usług o charakterze ciągłym (art. 19 ust. 19b ustawy o VAT).