W interpretacji indywidualnej z 17 stycznia 2019 r. Dyrektor KIS (0115-KDIT2-2.4011.426. 2018.2.ŁS) uznał, że koszty paliwa wykorzystywanego do celów prywatnych przez pracownika nie stanowią elementu kwot ryczałtów określonych w art. 12 ust. 2a ustawy o PIT.
Fiskus wciąż nie zgadza się więc na rozliczanie wartości paliwa w ramach ryczałtu:
- 250 zł miesięcznie (dla samochodów o pojemności silnika do 1600 cm3);
- 400 zł miesięcznie (dla samochodów o pojemności silnika powyżej 1600 cm3).
Interpretację otrzymał pracodawca pokrywający całość nakładów związanych z używaniem przez pracowników samochodów firmowych do celów służbowych oraz prywatnych Jest to m.in.: ubezpieczenie OC/AC, koszty przeglądów okresowych oraz koszty paliwa.
Czytaj też:
Paliwo na koszt firmy a ryczałt
Paliwo w firmowym baku z PIT, czy bez
Organ powołał się na wyrok TK
Przełomem w zakresie opodatkowania świadczeń nieodpłatnych okazał się wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. (K 7/13). Sędziowie wskazali w nim test pozwalający rozpoznać, które świadczenia nieodpłatne są opodatkowane. Za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które:
- po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie);
- po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść;
- po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
W interpretacji z 17 stycznia 2019 r. Dyrektor KIS wykorzystał ten test do wykazania, że wartość paliwa pokryta przez pracodawcę w związku z udostępnieniem samochodu firmowego do użytku prywatnego pracownika podlega opodatkowaniu. Skorzystanie z paliwa zakupionego przez pracodawcę jest dla fiskusa równoznaczne ze zgodą pracownika na przyjęcie nieodpłatnego świadczenia (ww. pierwszy warunek). Świadczenie to jest spełnione w interesie pracownika i pracownik unika w ten sposób wydatku z budżetu domowego na zakup tego paliwa (ww. druga przesłanka). Korzyść, jaką jest zużycie paliwa zakupionego przez pracodawcę, jest wymierna i zindywidualizowana (ww. trzeci warunek).
Różna intensywność korzystania z auta
Jako argument przeciwko korzystnej dla podatnika kwalifikacji fiskus podniósł także to, że pracownicy z różną intensywnością wykorzystują udostępniony im samochód. Wynika to z różnych odległości od miejsca zamieszkania, czy z sytuacji rodzinnej. Pracownik mający rodzinę wykorzystuje samochód w związku z dowozem dzieci do/ze szkoły, opiekując się starszymi rodzicami itp. W związku z tym, gdyby pracownicy wykorzystywali na te cele wyłącznie prywatny samochód, to ich wydatki na paliwo miałyby różną wysokość. To zróżnicowanie wartości korzyści z używania samochodu firmowego na cele prywatne przemawia – zdaniem fiskusa – przeciwko rozliczaniu ryczałtem wartości paliwa.
NSA ma inne zdanie
27 września 2018 r. NSA (II FSK 2430/16) uznał, że ryczałt obejmuje wartość paliwa. Sędziowie przywołali następujące argumenty:
1) Ustawa mówi o „wykorzystywaniu samochodu służbowego do celów prywatnych". Tak określone świadczenie dla pracownika jest pojęciem szerszym niż przyjmowane przez organy podatkowe „udostępnianie samochodu".
2) Różnica między ryczałtem 250 zł/miesiąc a 400 zł/miesiąc wynika z pojemności silnika, a jest to parametr wpływający przede wszystkim na zużycie paliwa.
3) Ryczałt ze swej istoty jest rozwiązaniem prostym. Nie spełnia tego kryterium podział na wyłączone z ryczałtu paliwo i rozliczane w jego ramach ubezpieczenie, bieżące naprawy i przeglądy, materiały eksploatacyjne.
4) Zasada racjonalnego ustawodawcy nakazuje przyjęcie założenia, zgodnie z którym potencjalny zamiar wyłączenia kosztów paliwa z regulacji art. 12 ust. 2a ustawy o PIT zostałby zrealizowany poprzez użycie sformułowania „z wyłączeniem kosztów zakupu paliwa" bądź równoważnego. NSA wskazał jako przykłady takiego wyłączenia: art. 5b ust. 1 pkt 1, art. 12 ust. 7, art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. b, art. 20 ust. 1c pkt 2 i 5 i art. 21 ust. 1 pkt 23b i 136 ustawy o PIT.
Podobne stanowisko znajdziemy w wyrokach NSA z:
- 28 września 2018 r. (II FSK 2654/16),
- 10 lipca 2018 r. (II FSK 1185/16).
podstawa prawna: art. 12 ust. 2a ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. DzU z 2018 r. poz. 1509 ze zm.)
