Kto właściwie może korzystać z 50-proc. kosztów? Czy jest to jedynie przywilej artystów malujących obrazy w swoich pracowniach lub poetów piszących wiersze? Nic bardziej mylnego. W dzisiejszych realiach gospodarczych 50-proc. koszty autorskie to domena przede wszystkim programistów, architektów, inżynierów, dziennikarzy, projektantów gier wideo czy wykładowców akademickich.
Kluczem do skarbca jest utwór w rozumieniu prawa autorskiego. Jeśli czyjaś praca polega na kreowaniu czegoś unikalnego – kodu źródłowego, projektu budowlanego, artykułu czy grafiki – i jeśli ten efekt pracy zostaje utrwalony, to taka osoba ma szansę na podatkowy bonus. Musi jednak przekazać autorskie prawa majątkowe do tego dzieła swojemu pracodawcy.
Czytaj więcej:
Dlaczego to rozwiązanie jest tak korzystne? W standardowych warunkach pracownik ma stałe koszty uzyskania przychodu (250 albo 300 zł miesięcznie). Przy kosztach autorskich uznajemy, że wytworzenie dzieła „kosztowało” twórcę połowę jego wartości. Zaliczka na podatek dochodowy znacząco spada, a kwota otrzymywana „na rękę” idzie w górę. Model 50-proc. kosztów uzyskania przychodów to rozwiązanie, które nie tylko zwiększa wynagrodzenie netto pracowników, ale także wspiera motywację, ogranicza rotację i wzmacnia pozycję firmy na rynku pracy, o czym piszemy szczegółowo w artykule pt. „50-proc. koszty sposobem na podwyżkę dla pracowników”. Trzeba jednak pamiętać, że fiskus nie daje prezentów za darmo. Nie wystarczy „być twórczym”, trzeba to udowodnić. Pracodawca musi prowadzić ewidencję prac twórczych, a w umowie o pracę powinien widnieć jasny podział: jaka część wynagrodzenia to „zwykłe” obowiązki (jak odpisywanie na maile czy udział w spotkaniach), a jaka to honorarium za stworzone dzieła.
