Do niedoboru towarów dochodzi wtedy, gdy ich stan rzeczywisty jest niższy od stanu ewidencyjnego. Niedobory dzielą się na niezawinione i zawinione. Te ostatnie to niedobory, które powstały na skutek niedopełnienia obowiązków przez osobę materialnie odpowiedzialną za powierzone jej mienie. Natomiast niedobory niezawinione to te, które powstały z przyczyn niezależnych od osób materialnie odpowiedzialnych.
W przypadku niedoborów niezawinionych nie ulega wątpliwości, że ich wystąpienie nie skutkuje utratą prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z nabyciem (ewentualnie wytworzeniem) towarów, których niedobór stwierdzono.
Inaczej ma się rzecz w przypadku niedoborów zawinionych – ich wystąpienie skutkuje, co do zasady, utratą przez podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego (zob. przykładowo [b]interpretację indywidualną dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 9 czerwca 2009 r., ILPP2/443-348/09-2/EWW).[/b]
Pojawia się jednak pytanie, czy dotyczy to również niedoborów zawinionych przez pracowników podatnika. Według mnie nie, gdyż niedobory takie powstają z przyczyn niezależnych od podatnika (pracodawcy), a jak wynika z [b]wyroku Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w sprawie C-37/95[/b], w sytuacji kiedy nabycie towarów i usług zostało poczynione z zamiarem wykorzystania ich do działalności opodatkowanej, ale z powodów pozostających poza kontrolą podatnika nie wykorzystał on nabytych towarów i usług w prowadzeniu tej działalności, prawo podatnika do odliczenia zostaje zachowane.
Prowadzi to moim zdaniem do wniosku, że w przypadku niedoborów powstałych z winy pracowników podatnika prawo do odliczenia podatku naliczonego zostaje zachowane.