Rzadko się zdarza, aby przedsiębiorcy strefowi ograniczali terytorialnie swoją aktywność wyłącznie do obszaru specjalnej strefy ekonomicznej (SSE). Jednak prowadzenie działalności poza terenem strefy może skutkować koniecznością wprowadzenia pewnych zmian organizacyjnych w przedsiębiorstwie strefowym, a także powstaniem obowiązku alokacji przychodów do działalności strefowej (zwolnionej) i działalności pozastrefowej (opodatkowanej).
[srodtytul]Zwolnienie obwarowane warunkami[/srodtytul]
Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT (odpowiednie regulacje zawiera także ustawa o PIT) wolne od podatku są dochody (z zastrzeżeniami wymienionymi w ustawie) uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o SSE. Przy czym wielkość pomocy publicznej udzielonej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.
To oznacza, że [b]zwolniony z podatku jest jedynie dochód osiągnięty z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE, wymienionej w zezwoleniu strefowym[/b].
Często jednak zachodzi konieczność (bądź jest to uzasadnione ekonomicznie), by pewne elementy procesu produkcyjnego czy też inne czynności (np. magazynowanie, eksponowanie w punktach handlowych wyrobów finalnych) odbywały się poza terenem SSE. Wówczas, ustalając wielkość zwolnienia, trzeba rozstrzygnąć m.in., które czynności wykonywane poza terenem SSE są działalnością gospodarczą i czy wobec tego konieczne jest wyodrębnienie organizacyjne działalności strefowej i uwzględnienie tego faktu w kalkulacji wysokości przysługującego podatnikowi zwolnienia (w tym artykule pominę kwestie związane z obliczaniem dochodu przypadającego na działalność prowadzoną na terenie strefy i pozastrefową).