Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT podatkowi temu podlega odpłatna dostawa towarów oraz odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 tej ustawy przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Przez świadczenie usług rozumie się natomiast każde świadczenie niebędące dostawą towarów (art. 8 ust. 1). Czy karę umowną można potraktować jako wynagrodzenie za tak rozumianą usługę lub dostawę towarów?
[srodtytul]Musi być odpłatność[/srodtytul]
Jednym z koniecznych warunków dla powstania obowiązku podatkowego w VAT jest odpłatność świadczenia. Orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości wskazuje, że z odpłatnością mamy do czynienia wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek między wykonaniem świadczenia i otrzymaniem wynagrodzenia (tak np. [b]orzeczenia ETS w sprawie C-16/93 pomiędzy R.J. Tolsma a Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden, Holandia, oraz w sprawie C-215/94 Jürgen Mohr przeciwko Finanzamt Bad Segeberg[/b]).
Wynagrodzenie jest świadczeniem wzajemnym ze strony nabywcy, ekwiwalentnym w stosunku do wykonanej dostawy towarów bądź wyświadczonej usługi. Oczywiście by móc uznać daną czynność za podlegającą VAT, musi istnieć bezpośredni beneficjent świadczenia odnoszący z niego korzyść.
[srodtytul]Kara to nie zapłata, tylko rekompensata[/srodtytul]