Tak orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 września 2018 r. (II FSK 2338/16).
W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą spółka poniosła stratę podatkową, którą będzie mogła rozliczyć w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych. W związku z tym spółka zwróciła się do organu z pytaniem, czy prawidłowo ustali termin przechowywania ksiąg podatkowych z lat, w których poniosła stratę podatkową, przyjmując, że przedawnienie nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku, w którym złożyła deklarację CIT-8 wykazującą tę stratę. W ocenie spółki, strata powinna być traktowana na takich samych zasadach jak hipotetyczne zobowiązanie podatkowe na ten rok. Ma tu zatem zastosowanie art. 70 ordynacji podatkowej (dalej: o.p.) mówiący o pięcioletnim terminie przedawnienia do wydania decyzji kwestionującej wysokość zadeklarowanej straty. To z kolei prowadzi do konkluzji, że spółka jest zobowiązana przechowywać dokumenty tak długo, jak długo organ może wydać decyzję kwestionującą rozliczenie podatnika.