Tak orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 28 kwietnia 2014 r. (III SA/Wa 2130/13).
Polski bank, zawierając umowę swap z bankiem zagranicznym, zobowiązał się do zapewnienia udziałów w dywidendach innej spółki w zamian za wzajemne świadczenia. W umowie przewidziano możliwość jej wcześniejszego rozwiązania, jednak wiązało się to z obowiązkiem wypłaty odszkodowania. Równolegle między głównymi akcjonariuszami spółki powstał spór, który skutkował zaprzestaniem wypłacania dywidend. W 2005 r. polski bank rozwiązał umowę i wypłacił odszkodowanie, zaliczając je do kosztów uzyskania przychodów na mocy art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Organ podatkowy stwierdził, że bank poniósł stratę. Wydał zatem decyzję określającą zobowiązanie podatkowe.
W ocenie banku, niewypłacanie dywidend zagroziło dochodowości jego inwestycji. Wypłata odszkodowania pozwoliła na sprzedaż akcji spółki ?i rozwiązanie problemów ekonomicznych. Wydatek ten pozostawał więc ?w bezpośrednim związku z przychodem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
Zdaniem organu takiego związku nie było. Wypłata odszkodowania nie miała wpływu na powstanie, zwiększenie bądź zachowanie źródła przychodu banku, a została zrealizowana głównie w celu zapewnienia udziału zagranicznemu bankowi w zyskach z akcji spółki. Po stronie banku polskiego pojawiła się zaś strata, a nie przychód.
WSA oddalił skargę banku. Wskazał, że wypłata odszkodowania nie jest kosztem podatkowym, jako że nie zakładała ona realnego przychodu ze sprzedaży akcji, a w konsekwencji nie pozostawała z nim w bezpośrednim związku. Rozwiązanie umowy wywołało po stronie banku stratę, jako że jej kontynuowanie i posiadanie akcji spółki było opcją korzystniejszą niż ich sprzedaż. Sąd odwołał się do wyroku NSA z 17 stycznia 2012 r. (II FSK 1365/10), w którym wskazano, że możliwość zaliczenia tego rodzaju wydatku do kosztów istnieje tylko w przypadku udowodnienia, że rozwiązanie umowy przynosi większe przychody wyrażone w wartościach bezwzględnych.