Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie zgodził się z organami podatkowymi, że korekta odliczenia zainicjowana przez jednego z podatników niweczy wcześniejszy zgodny podział przysługującej opiekunom ulgi (sygn. akt I SA/Po 101/13).
Naczelnik urzędu skarbowego określił w decyzji skierowanej do podatnika wymiar daniny za 2011 r. Organ wyjaśnił, że rozstrzygnięcie związane jest z kwotą ulgi prorodzinnej. Polega ona na odliczeniu od podatku 1/6 kwoty zmniejszającej daninę w pierwszym przedziale skali podatkowej (92,67 zł) za każdy miesiąc opieki nad dzieckiem. Odliczenie przysługuje łącznie obojgu rodzicom sprawującym władzę rodzicielską nad małoletnim dzieckiem. Kwotę ulgi mogą oni odliczyć w częściach równych lub w dowolnej proporcji, jaką zechcą ustalić.
Z deklaracji złożonych przez małżonków wynikało, że z całości rozliczenia skorzysta ojciec. Następnie matka skorygowała swoją deklarację, również wykazując pełne odliczenie. W takiej sytuacji organ podatkowy uznał, że ojcu przysługuje prawo odliczenia nie całości, ale połowy kwoty z tytułu wychowywania syna.
Naczelnik urzędu skarbowego wyjaśnił, że proporcję odliczenia małżonkowie mogą określić dowolnie, ale jeśli nie ma między nimi zgody, ulga przysługuje im w równych częściach.
Organ drugiej instancji podtrzymał tę decyzję, uznając, że nie doszło do zgodnego podziału ulgi prorodzinnej, co w konsekwencji doprowadziło do przekroczenia jej łącznego limitu. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu odrzucił argument, że jednostronna zmiana ustalonej pierwotnie przez rodziców proporcji odliczenia wprowadzona po terminie na złożenie rocznego rozliczenia przez którekolwiek z rodziców nie upoważnia organów podatkowych do równego podziału ulgi.
