Jeżeli nieodpłatne nabycie rzeczy, praw lub innych świadczeń (np. towarów handlowych, środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych, wyposażenia) skutkowało u podatnika powstaniem przychodu, to w dacie zbycia tych rzeczy, praw lub innych świadczeń przychód ten staje się kosztem uzyskania przychodów podatnika stosownie do art. 15 ust. 1i ustawy o CIT (art. 22 ust. 1d ustawy o PIT).
Przyjrzyjmy się bliżej temu zagadnieniu na przykładzie nieodpłatnie lub częściowo nieodpłatnie nabytych rzeczy w postaci towarów handlowych i środków trwałych.
Ustalenie wartości
Podstawowym warunkiem ustalenia kosztu, o którym mowa w art. 15 ust. 1i ustawy o CIT (art. 22 ust. 1d ustawy o PIT), jest uprzednie powstanie u podatnika przychodu określonego (w przypadku nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie nabytych rzeczy) w art. 12 ust. 5 i 5a ustawy o CIT (art. 11 ust. 2 i 2b ustawy o PIT).
Należy zwrócić uwagę, że w art. 12 ust. 5 i 5a ustawy o CIT (art. 11 ust. 2 i 2b ustawy o PIT) określono jedynie sposób ustalenia wartości otrzymanych nieodpłatnie rzeczy lub praw. Natomiast o powstaniu przychodu z tytułu nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie nabytych rzeczy decydują inne przepisy ustaw o podatkach dochodowych.
I tak na gruncie CIT przychodem jest m.in. wartość otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z pewnymi wyjątkami (zobacz więcej art. 12 ust. 1 pkt 2, ust. 4 ustawy o CIT), a na gruncie PIT – przychodem jest m.in. wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń (zobacz art. 11 ust. 1 ustawy o PIT), z wyłączeniem nieobjętych świadczeń podlegających przepisom o podatku od spadków i darowizn (zobacz art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT).