W związku z tym odpisy amortyzacyjne od części wkładu przekazanego na kapitał zapasowy nie są kosztem uzyskania przychodów.
Art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. d) ustawy o CIT niepozwalający na zaliczenie do kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nabytych aportem, od tej części ich wartości, która nie została przekazana na utworzenie lub podwyższenie kapitału zakładowego, ma również na celu ograniczenie kreowania przez udziałowców wnoszących aport wysokiego agio przy stosunkowo niskim kapitale zakładowym (i tym samym obniżaniu przychodu podatkowego).
Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy o CIT przychodem jest wartość nominalna udziałów (akcji) spółki kapitałowej objętych w zamian za wkład niepieniężny w innej postaci niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowanej część (w takiej sytuacji przychód podatkowy nie powstaje). Tym samym przekazując część wniesionego wkładu na kapitał zapasowy, udziałowiec de facto zmniejsza swój przychód.
W konsekwencji może zdarzyć się, że aport zostanie wniesiony bez obowiązku wykazania dochodu lub z wygenerowaną stratą. Aby zatem ograniczyć wskazane korzyści dla wnoszącego, ustawodawca wprowadził – jako swojego rodzaju kompensatę – omawiane ograniczenie po stronie nabywcy.
Warto zwrócić również uwagę, że art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. d ustawy o CIT nie różnicuje, w jakiej formie zostały wniesione składniki majątkowe (tzn. czy jako pojedyncze środki trwałe, czy jako przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część).
Niemniej zgodnie z utrwalonym stanowiskiem władz skarbowych ma on zastosowanie wyłącznie do składników majątkowych niewchodzących w skład przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części. Wskazuje na to celowościowa wykładnia i założenie racjonalności działań ustawodawcy, tzn. gdyby ustawodawca chciał objąć hipotezą tego przepisu również przedsiębiorstwo lub jego zorganizowaną część, wyraźnie by to wskazał.
