[b]Wykonuję usługi w zakresie morskiego przewozu ładunków (zarówno dla kontrahentów krajowych, jak i zagranicznych). Wysokość kosztów bezpośrednio związanych z przewozem ładunków (m.in. koszty portowe i kanałowe, koszty za- i wyładunku) jest znana, ponieważ przed zawinięciem statku do portu przekazuję na te wydatki zaliczki agentom. Spływ dokumentów zagranicznych jest nieregularny i opóźniony z uwagi na przepisy i zwyczaje panujące w danym kraju. W związku z tym wystawiane są tzw. dokumenty wewnętrzne, które ewidencjonowane są na koncie „Rozliczenie zakupu usług”. Koszty te, jako znane i poniesione (zaliczki), są zaliczane do kosztów uzyskania przychodów. Czy postępuję prawidłowo?[/b]
Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, w myśl art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.
W przypadku czytelnika przez poniesienie kosztów dla celów podatkowych należy rozumieć ich ujęcie w księgach jako koszt na podstawie odpowiedniego dowodu księgowego.
Jak czytamy w [b]interpretacji Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 27 stycznia 2010 r. (ITPB3/423-628/09/AM)[/b], „dla celów rachunkowych zobowiązania wynikające z przyjętych przez jednostkę niezafakturowanych dostaw i usług nie stanowią tytułu biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.
Zalicza się je do zobowiązań z tytułu dostaw i usług także wtedy, gdy ustalenie dokładnej ilości i ceny dostawy lub usługi może wymagać szacunków.
