Istotne znaczenie ma również interpretacja samego terminu „naliczone”, jakim posługuje się ustawa o CIT w odniesieniu do różnic kursowych podlegających uwzględnieniu w wartości początkowej środków trwałych (wartości niematerialnych i prawnych). Warto zaznaczyć w tym kontekście, że [b]podatnicy mają możliwość wyboru jednej z dwóch metod rozliczania różnic kursowych [/b]– tzw. metodę księgową lub według regulacji zawartych w art. 15a ustawy (tzw. metoda podatkowa).
W przypadku stosowania metody rachunkowej rozliczenie różnic kursowych dla celów podatkowych w całości opiera się na rozliczeniu księgowym. Jeżeli więc dana różnica kursowa została ujęta w księgach rachunkowych, staje się ona automatycznie różnicą kursową dla celów podatkowych. W efekcie ujęcie takiej różnicy w księgach rachunkowych w okresie realizacji inwestycji do dnia przekazania do używania będzie oznaczało, że powinna być ona uwzględniona w wartości początkowej środka trwałego (wartości niematerialnej i prawnej).
[srodtytul]... i podatkowa[/srodtytul]
Natomiast w przypadku rozliczania różnic kursowych na podstawie art. 15a ustawy różnice kursowe są rozpoznawane dla celów podatkowych na zasadzie kasowej (w momencie zapłaty) jedynie w przypadku zaistnienia określonych zdarzeń wymienionych w art. 15a (w tym m.in. poniesienia kosztu wyrażonego w walucie obcej, spłaty kredytu otrzymanego w walucie obcej). [b]Dla celów podatkowych znaczenie ma więc „zrealizowanie” różnic kursowych, a nie jedynie ich „naliczenie”. [/b]
Powstaje pytanie, jak w tym względzie należy interpretować art. 16g ust. 5 ustawy mówiący właśnie o „naliczonych”, a nie „zrealizowanych” (powstałych w wyniku zapłaty) różnicach kursowych. Wydaje się, że art. 15a nie ma wówczas zastosowania i stosować należy art. 16g ust. 5 jako przepis szczególny. W efekcie, nawet w przypadku wyboru przez podatnika rozliczania różnic kursowych według art. 15a, decydujące z punktu widzenia ustalenia wartości początkowej będzie naliczenie tych różnic (a nie ich zrealizowanie).
Warto zaznaczyć, że kwestia ta budzi wątpliwości organów podatkowych, które nie prezentują jednolitego stanowiska w tym zakresie (zob. [b]postanowienie naczelnika Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego z 11 września 2009 r., 1472/ROP1/423-206-276/06/AJ; postanowienia naczelnika Pomorskiego Urzędu Skarbowego z 10 września 2007 r.; DP/423-0123/07/AK oraz z 3 stycznia 2007 r., DP/423-0011/06/AK[/b]).