Zgodnie z art. 24b ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, jednym z warunków opodatkowania przychodu ze środka trwałego będącego budynkiem jest oddanie go w całości albo w części do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze.
O stosowanie tego przepisu z fiskusem spierała się podatniczka, która prowadzi sieć ośrodków wypoczynkowych. Obejmują one m.in. budynki, w których zlokalizowane są apartamenty oraz domki stanowiące odrębne budynki. Są udostępniane gościom na doby. Płacą oni dodatkowo za prąd, wodę i ścieki oraz ogrzewanie według ich zużycia.
Właścicielka chciała się upewnić, że jej ośrodki wczasowe nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od przychodów z budynków. Argumentowała, iż świadczenie wskazanych usług nie jest tożsame z oddaniem nieruchomości w całości albo w części do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innych o podobnym charakterze.
Innego zdania był jednak fiskus. Urzędnicy uznali, że świadczeniem głównym umowy związanej ze świadczeniem usług zapewnienia krótkoterminowego pobytu i noclegu jest korzystanie z rzeczy – oddanie części budynku do używania. W konsekwencji taka umowa ma charakter podobny do kodeksowej umowy najmu. Kwalifikacji tej nie zmienia fakt, że w trakcie pobytu w apartamencie lub w domku goście bez opłaty mogą korzystać z dodatkowych świadczeń.
Tego stanowiska nie podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (sygn. akt I SA/Po 291/24), który nie zgodził się na uznanie umowy o świadczenie usług hotelarskich za podobną do wymienionych w spornej regulacji. Sąd podkreślił, iż gdyby ustawodawca chciał opodatkować budynki oddane do używania na podstawie umowy o świadczenie usług hotelarskich, to zrobiłby to wprost.
