Kwestia wprowadzania towarów do obrotu na terytorium państwa polskiego uregulowana została w ustawie z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (dalej s.d.g.). Zgodnie bowiem z jej art. 20 „przedsiębiorca wprowadzający towar do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest zobowiązany do zamieszczenia na towarze, jego opakowaniu, etykiecie, instrukcji lub do dostarczenia w inny, zwyczajowo przyjęty sposób, pisemnych informacji w języku polskim: określających firmę przedsiębiorcy i jego adres oraz umożliwiających identyfikację towaru".
Firmą przedsiębiorcy jest oczywiście jego nazwa, pod którą występuje on w obrocie gospodarczym. W przypadku gdy przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, firmą jest imię i nazwisko konkretnej osoby. W przypadku osoby prawnej firma, obok samej nazwy, zawierać powinna również oznaczenie formy prawnej, pod którą prowadzona jest działalność, np. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością.
Adres przedsiębiorcy powinien odpowiadać danym, które na mocy przepisów szczególnych przedsiębiorca jest zobowiązany zgłosić do rejestru przedsiębiorców lub ewidencji działalności gospodarczej.
Mówiąc o informacjach pozwalających na identyfikację towaru, wskazać należy przede wszystkim jego nazwę oraz oznaczenie. Co do nazwy towaru, w prawie polskim nie istnieją żadne konkretne wymogi czy ograniczenia w tym zakresie. Istotne jest jednak, aby nazwa towaru nie wprowadzała klientów w błąd co do pochodzenia towaru, jego jakości, ilości, przydatności, możliwości zastosowania czy naprawy. W przypadku gdyby nazwa towaru była dla konsumenta myląca, przedsiębiorca narażony jest na ryzyko poniesienia odpowiedzialności z tytułu popełnienia czynu nieuczciwej konkurencji. Zgodnie bowiem z art. 10 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji czynem nieuczciwej konkurencji jest takie oznaczenie towarów lub usług, które może wprowadzić klientów w błąd co do pochodzenia, ilości, jakości, składników, sposobu wykonania, przydatności, możliwości zastosowania, naprawy, konserwacji lub innych istotnych cech towarów albo usług, a także zatajenie ryzyka, jakie wiąże się z korzystaniem z nich, lub też brak takiego oznaczenia.
Należy zaznaczyć, że wspomnianą swobodę oznaczenia towarów ograniczać mogą przepisy szczególne. O ograniczeniu tym wspomina art. 20 ust. 2 s.d.g. Gwoli przykładu przepisami takimi są: ustawa o oznaczeniu wyrobów znakami skarbowymi akcyzy, ustawa o towarach paczkowanych czy ustawa – Prawo farmaceutyczne.
