Takie stanowisko zajął Sąd Najwyższy w wyroku z 4 czerwca 2013 r. (I PK 209/12).
Skarżący zaniechał wytoczenia pozwanemu pracodawcy powództwa o przywrócenie do pracy lub o odszkodowanie w związku z niezgodnym z prawem – w jego ocenie – rozwiązaniem umowy o pracę przez pozwanego bez wypowiedzenia z winy pracownika (art. 52 § 1 pkt 1 k.p. w związku z art. 264 § 2 k.p.). Z tego powodu utracił procesowe możliwości wykazywania bezprawności niezwłocznego rozwiązania stosunku pracy przez pozwanego pracodawcę w innym procesie o odszkodowanie z racji rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia z powodu potencjalnego ciężkiego naruszenia przez pozwanego pracodawcę podstawowych obowiązków wobec pracownika (art. 55 § 1
1
k.p.).
Stan faktyczny
Pracodawca zatrudniał pracownika jako kierowcę transportu. Oświadczeniem z 22 grudnia 2008 r., doręczonym 29 grudnia 2008 r., rozwiązał z nim umowę bez wypowiedzenia w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. z powodu kradzieży oleju napędowego w miejscu pracy i sprzedaży osobom trzecim. Oświadczeniem z 22 grudnia 2008 r., które doręczono pracodawcy 6 stycznia 2009 r., pracownik rozwiązał umowę bez wypowiedzenia z tego powodu, że pracodawca nie dotrzymywał warunków pracy poprzez zmuszanie do ciągłej pracy i niewypłacanie diet. Pracownik nie odwołał się od dyscyplinarki, wytoczył natomiast własne powództwo, w którym żądał m.in. odszkodowania za rozwiązanie angażu bez wypowiedzenia.